دولتى در امريكا نمى‌تواند اسرائيل را تنها بگذارد. به حكم اين كميته دمشق بايد به قطعنامه ١٧٠١ شوراى امنيت پايبند بوده و از مسلح شدن حزب الله- از جمله انتقال سلاح از ايران به لبنان- جلوگيرى كند. سوريه بايد تلاش كند تا حزب الله و حماس، اسرائيلى‌هاى ربوده شده را آزاد كنند و دست از مسلح كردن حماس بردارد و تلاش كند اين جنبش را متقاعد سازد كه وجود اسرائيل را به رسميت بشناسد. خوب، چه اشكالى دارد كه بر اساس اين شروط با سوريه مذاكره كنيم؟
شيف تأكيد مى‌كند: اسرائيل منفعت ديگرى نيز دارد. سالهاست كه ادعا شده صلح با سوريه موجب ايجاد حائلى بين اسرائيل و ايران هسته‌اى خواهد شد. اين نكته بايد به يك هدف راهبردى تبديل شود. به همين دليل، سرتيپ احتياط، اورى ساغى «١» مى‌گويد كه پاسخ گويى به مذاكرات با سوريه نه تنها مطلوب بلكه لازم است. سوريه- به تعبير شيف- به جريان هاى تندروى داخل ايران، حزب الله و حماس- كه خواستار محو اسرائيل مى‌باشند- منتسب نيست.
پس بهتر است كه ما اين كشور را به اين نقطه سوق ندهيم. احتمال دارد كه فرصت مذاكرات ثمربخش با سوريه بزرگ نباشد، اما بايد بشار اسد را آزمود. چرا اولمرت وى را به قدس دعوت نمى‌كند يا پيشنهاد سفر به دمشق را نمى‌دهد؟ چنين آزمونى به ضرر اسرائيل نيست.
يوآف بى شتيرن «٢» نيز در همين راستا، به نقل از سرتيپ احتياط، يوسى بن آرى، از مسئولان بلندپايه سابق اداره ضداطلاعات نظامى مى‌گويد وى بر اين اعتقاد بوده كه بهتر است اسرائيل تلاش‌هاى زيادى را به كار بندد تا به سرعت، با سوريه صلح نمايد. بن آرى بر اين باور است كه رئيس جمهور سوريه، بشار اسد و ارتش اين كشور از جنگ اخير (اسرائيل) برضد لبنان درس گرفته‌اند و آموخته‌اند كه منظومه موشك‌ها و بمب‌هاى موشكى، مهمترين عامل براى رويارويى با اسرائيل مى‌باشند. بر همين اساس، رويارويى نظامى‌با سوريه- به اعتقاد بن آرى- موجب خواهد شد كه اسرائيل هزينه گزافى را بپردازد. وى مى‌گويد: «اگر جنگ شروع شود، در هر حال، دو طرف در نهايت به سر ميز مذاكره‌اى خواهند نشست كه اكنون نيز مى‌توان به گرد آن نشست.» وى در ادامه مى‌افزايد: پيشرفت در روند (نزديك شدن به) سوريه منجر به پيشرفت ديگرى در روند فلسطين خواهد شد. بايد در نظر داشت كه صلح با سوريه منجر به آرامش فراگير در منطقه و تقويت رژيم‌هاى قاهره و عمان نيز خواهد شد.