جنگ 33 روزه - حسینی فاضل، سید مرتضی - الصفحة ١٣٨
موفقيت كمتر قلمداد مىكند. اين مورخ باور خود را چنين اظهار مىكند كه جنگ امريكا در عراق و جنگ اسرائيل در لبنان به دلايل فراوان و مشابهى شكست خوردهاند. از برجستهترين اين دلايل قلدرى بيش از اندازه سران نظامى اسرائيل مىباشد. سيگيف در ضميمه روزنامه هاآرتص ١٨/ ٨/ ٢٠٠٦ مىگويد: «جنگ كنونى نيازمند كميته مورخان است و كميته تحقيق رسمى دولتى يا پارلمانى براى بررسىهاى هميشگى و بيهوده درباره متهمان و مقصران كافى نيست.» وى موضوعات زير را در كميته پيشنهادى خود شايسته بررسى مىداند:
١. اين جنگ، نبرد دفاعى براى حفظ وجود اسرائيل نبود و نبايد آغاز مىشد. رويداد پيش از جنگ (عمليات وعده صادق) هرگز به انجام اين جنگ مشروعيت نمىدهد. از همان آغاز آشكار بود كه نمىتوان ابهت و عظمت حزب الله را از بين برد و آن را شكست داد. هنگامى كه مىگويند اين جنگ مشروع بود، در واقع ميان دو مفهوم مشروع و عدالت خلط صورتگيرد. چراكه مشروع بودن در اين سياق يك اصطلاح سياسى، نظامى و پليسى است. اما عدالت اصطلاحى ارزشى است. وضعيتى كه بر اثر جنگ به وجود آمد با هزينه هنگفت آن برابرى نمىكند. چون سربازان اسير آزاد نشدند. برخى معتقدند كه به زودى دوره ديگرى از جنگ شروع خواهد شد. به همين دليل اين جنگ مشروع نبود. شايد عادلانه بود، اما مشروع نبود. در هر دو حالت اكثريت مردم اسرائيل معتقدند كه اين جنگ نه تنها مشروع بلكه عادلانه نيز نمىباشد. اگر چنين اعتقادى نبود، چه بسا كه جنگ نيز رخ نمىداد و امكان پايان دادن سريعتر به جنگ وجود داشت.
٢. اگر عمليات حزب الله مانند ديگر عملياتهاى پيشين بدون اسير گرفتن تمام مىشد، آيا دولت اسرائيل كشور را وارد جنگ مىكرد؟ اسرائيل مىتواند كشته را تحمل كند اما تحمل اسارت ندارد! ٣. پيش از اينكه حزب الله اقدام به ربودن دو سرباز بكند، امكان آزادسازى گلعاد شاليت از دست حماس از راه مبادله وجود داشت. پيش از آنكه اين جنگ رخ دهد، امكان انجام مبادله مشابه با حزب الله براى آزادى دو اسير وجود داشت.
٤. اكثر مردم اسرائيل، خطر ايران را درك مىكنند. بيشتر آنان از رويدادهاى داخل ايران چيزى نمىدانند. با وجود اينكه ايران تلاش براى دستيابى به سلاح هستهاى را بر اساس مبانى دينى و شرعى انكار مىكند، اما با دروغ خوانده شدن هولوكاست از سوى رئيس جمهور ايران،