دسته‌اى از كشورهاى منطقه تكثر (احزاب، سنديكاها، گروههاى فشار، مناديان جامعه مدنى و ...) مشاهده مى‌شود. شايان ذكر است كه نظام منطقه اى عرب در هيچ عرصه‌اى- چه سياسى، چه اقتصادى و ...- به عنوان يك واحد بزرگ و منسجم با كشورهاى بزرگ تعامل ندارد. بلكه هر كشورى در قبال مسأله اسرائيل و امريكا برنامه‌هاى ويژه خود را دنبال مى‌كند. اين امر موجب شده اتحاديه عرب به مركز اجتماعات و تريبون سخنرانى تبديل شود كه هيچ خاصيتى ندارد. اين وضعيت به گونه اى‌است كه پيمان دفاع مشترك را نابود نموده و فردى چاپلوس مانند شيمون پرز به خود اجازه مى‌دهد درخواست عضويت اسرائيل در اين اتحاديه را مطرح كند. اختلافات و درگيرى‌هاى اعراب به يك قاعده و اصل تبديل شده است و كشورهايى كه دچار نزاع و ستيز نيستند تمام تلاش خود را براى جلوگيرى از تجزيه كشور و حكومت خود براساس گرايش‌هاى طائفه‌اى، مذهبى و نژادى كه از سوى صهيونيسم جهانى هدايت مى‌شود، «١» به كار مى‌بندند.
اين وضعيت ما را به ياد پژوهشى مى‌اندازد كه انديشمند اسرائيلى، عوديد ينون به سال ١٩٨٠ آن را در مجله «معراخوت» با عنوان «امنيت اسرائيل در دهه هشتاد» منتشر ساخت. در اين پژوهش طرحى صهيونيستى براى تقسيم و تجزيه كشورهاى عربى ارائه شده تا بر اساس گرايش‌هاى طايفه‌اى و نژادى اين كشورها تجزيه شوند. اين روزها اين طرح مو به مو در حال اجرا و عملى شدن است. تلاش براى عملى ساختن اين طرح و پروژه در يورش رژيم صهيونيستى به لبنان به سال ١٩٨٢ به طور عينى قابل مشاهده است. همچنين كشتارهاى وحشيانه و دخالت‌هاى آشكارى كه از حاكميت و حق حاكميت چيزى براى اين كشور باقى نگذاشتند، و نيز يورش امريكا به عراق در سال ٢٠٠٣ و فاجعه‌هايى كه در اين كشور تكرار شد، و رويدادهاى لبنان پس از جنگ تابستان ٢٠٠٦، همه تجلى تلاش براى عملى ساختن اين پروژه مى‌باشند.
مقاومت لبنان تمامى رويدادها را به خوبى رصد مى‌نمود و مى‌دانست كه اسرائيل هنگامى كه از صلح سخن مى‌گويد، در واقع خود را براى شروع جنگ آماده مى‌كند. اما در همين حال، مصر به عنوان بزرگترين كشور عربى، از زمان امضاى پيمان كمپ ديويد در سال ١٩٧٨ صلح را تنها گزينه استراتژيك مى‌داند. اين امر موجب شد توازن قوا در منطقه به نفع رژيم صهيونيستى به هم بخورد به طوريكه اين رژيم از آن زمان پيوسته تلاش مى‌كند با يورش به لبنان به حل‌