احكام فقهى در مورد فرار فرار از زحف، حرام و يكى از گناهان كبيره است كه در قرآن مجيد نسبت به آن وعده عذاب مطرح شده است:
«فَقَدْ بَاءَ بِغَضَبٍ مِنَ اللّهِ وَمَأْوَاهُ جَهَنَّمُ وَبِئْسَ الْمَصِيرُ». «١» در روايات، در رديف شرك و قتل نفس آمده است. در مورد گناهان كبيره از رسول خدا صلى الله عليه وآله سؤال شد. فرمود:
«الْاشْراكُ بِاللَّهِ وَقَتْلُ النَّفْسِ الْمُسْلِمَةِ وَفِرارُ يَوْمِ الزَّحْفِ» «٢» امام خمينى رضوان الله تعالى عليه مى‌فرمايد:
«فرار از جنگ در اسلام از گناهان بزرگ و موجب مسؤوليت و تعقيب در اين دنيا و عذاب بزرگ در آخرت است». «٣» حرمت فرار و گناه كبيره بودن آن مورد اتفاق همگان است و هيچ كس از فقهاى شيعه و سنى در آن ترديد نكرده است؛ زيرا دلالت آيه شريفه بر اين معنى آشكار بوده و روايات متعدّدى نيز در اين مورد وارد شده است كه به برخى از آنها در ابتداى درس گذشته اشاره كرديم.
حرمت فرار شامل همه كسانى است كه در جبهه حضور پيدا كرده‌اند. حتى كسى كه جهاد بر او واجب نيست چنانچه در جنگ شركت كند. در صورت فرار از جنگ، احكام و مجازات همان كسى را دارد كه جهاد بر او واجب بوده و گريخته است. «٤» از اين رو پدر و