روشن و بديهى شرعى است. هر چيزى كه وسيله اين حفظ باشد و بتواند انجام اين واجب بسيار مهم و اصلى را ميسّر سازد به حكم عقل آن هم واجب خواهد بود؛ يعنى، نمى‌توانيم بگوييم حفظ نفس، مال و آبروى مسلمانان واجب است امّا فراهم كردن وسيله‌اى براى اين امر لازم نيست! هيچ عقل سليمى اين مطلب را نمى‌پذيرد و بسيار واضح است كه بدون داشتن نيروى نظامى متشكّل و حرفه‌اى، امكان حفظ چنين مواردى نيست به همين دليل در جهان امروز هيچ كشورى به معنى واقعى پيدا نمى‌كنيم كه داراى نيروى مسلح نباشد.
٣- اخبار و سيره؛ علاوه بر سخنان اميرالمؤمنين عليه السلام كه در بخش نخست درس اشاره كرديم، روش و سيره عملى آن حضرت نيز مؤيد تشكيل نيروهاى مسلح است. از جمله، تشكيل نيروهاى ويژه (شرطة الخميس) «١» كه به تعداد چهل هزار نفر از نيروهاى عربى بود كه با آن حضرت تا پاى جان بيعت كرده بودند و «قيس بن سعد» فرماندهى اين نيروى مخصوص و جانفشان را تا هنگام شهادت آن حضرت به عهده داشت و گويا حضرت على عليه السلام خود مبتكر تشكيل اين نوع نيرو بود. «٢» ٤- نظر فقها؛ شيخ طوسى مى‌فرمايد رزمندگان بر دو قسم‌اند: الف داوطلبان، كه عبارتند از كسانى كه هر وقت بخواهند و نشاط داشته باشند به جهاد مى‌پردازند و هنگامى كه داراى اين نشاط نباشند به كارهاى زندگى شان مشغول مى‌شوند. ب: كسانى كه خودشان را وقف جهاد كرده‌اند يعنى شغل و حرفه خود را جهاد فى سبيل الله قرار داده‌اند. «٣»