با آنها به خاطر مشيّت و اراده الهى مى‌جنگيم. «١» على عليه السلام در اين بيان، بغات را جزء كفّار شمرده چنان كه در جنگ جمل با قرائت آيه شريفه:
«وَإِن نَكَثُوا أَيْمَانَهُم مِن بَعْدِ عَهْدِهِمْ وَطَعَنُوا فِي دِينِكُمْ فَقَاتِلُوا أَئِمَّةَ الْكُفْرِ إِنَّهُمْ لَاأَيْمَانَ لَهُمْ» «٢» هرگاه آنها سوگند و عهد خود را بشكنند و در دين شما طعن بزنند، در اين صورت با پيشوايان كفر كارزار كنيد كه آنها را استوارى در پيمان نيست.
سوگند ياد كرد كه اصحاب جمل اصحاب اين آيه هستند و از هنگام نزول آن تا به حال با اهل اين آيه جنگ نشده است. «٣» امام باقر عليه السلام بغات و محاربين در زمان امام على عليه السلام را به ياد مردم آورد. سپس فرمود: آيا جرم اينها از جرم كسانى كه با رسول خدا (ص) جنگ كردند بزرگتر نيست؟ گفته شد: چگونه، اى فرزند رسول خدا؟ فرمود: آنها در جاهليّت (و در عصر نادانى) بودند و اينها قرآن را خوانده‌اند و اهل فضل را شناخته‌اند سپس از روى بصيرت و آگاهى (با حق به مخالفت برخاسته) و كردند آنچه كردند. «٤» در مورد لزوم جنگ با بغات اميرالمؤمنين عليه السلام فرمود: فَما وَجَدْتُنى‌ إلَّا قِتالُهُمْ أَوِ الْجُحُودُ بِما جاءَ بِهِ مُحَمَّدٌ (ص) «٥» پس من نيافتم راهى جز اينكه يا با آنها جنگ و مبارزه كنم و يا كافر شوم به آنچه محمد (ص) آورده است.