«يا اهْلَ بَيْعَةِ الشَّجَرَةَ، يا اصْحابَ سُورَةِ الْبَقَرَةِ إلى‌ أَيْنَ تَفِرُّونَ؟! اذْكُرُوا الْعَهْدَ الَّذى‌ عاهَدْتُمْ عَلَيْهِ رَسُولَ اللّهِ صَلَى اللَّهُ عَلَيْهِ وَآلِهِ.» «١» «اى كسانى كه در بيعت رضوان (زير درخت) با پيامبر عهد بستيد. اى ياران سوره بقره «٢» كجا فرار مى‌كنيد؟! آن عهدى را كه با پيامبر خدا بسته‌ايد بياد آوريد».
سپس رسول خدا خود مسلمانان را مورد خطاب قرار داد و فرمود:
«أَيْنَ ما عاهَدْتُمُ اللَّهَ عَلَيْهِ؟! «٣» ؛ كجا رفت آن عهدى كه با خدا بستيد؟! ٥- نويد پيروزى: جنگ و مبارزه براى كسب پيروزى و شكست دشمن است اگر جنگاوران اميدى به پيروزى نداشته باشند يا در اثناى نبرد اين اميد را از دست بدهند ديگر ثبات در مقابل دشمن مفهومى نخواهد داشت و راه فرار و يا تسليم در جلو ديدگانشان خودنمايى خواهد كرد. ليكن فرمانده شايسته پيوسته به نيروهاى خود اميد مى‌دهد و از نفوذ روحيّه يأس در ميان ايشان جلوگيرى مى‌كند. رسول خدا صلى الله عليه وآله در روز احد هنگام شكست مسلمانان و فرارشان آنان را مورد خطاب قرار داده فرمود:
«إِنَّ اللَّهَ وَعَدَنى‌ أَنْ يُظْهِرَنى‌ عَلَى الدّينِ كُلِّهِ.» «٤» «خداوند به من وعده داده است كه مرا بر تمامى اديان پيروز گرداند».
اميد به اجر اخروى و رسيدن به احْدىَ الْحُسْنيين در صورت انجام تكليف مرحله بالاتر از همين اميد است كه شكست ظاهرى را نيز به پيروزى مبدّل مى‌كند