الدُّنْيَا مِنَ الآخِرَةِ فَمَا مَتَاعُ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا فِي الآخِرَةِ إِلَّا قَلِيلٌ ...» «١» در كلمات پيشوايان نمونه‌هاى فراوان يافت مى‌شود.
اميرالمؤمنين عليه السلام در يكى از خطبه‌هاى خود بعد از مواعظ فراوان و بيان بى اعتبارى دنيا و تشويق به جهاد از ياران مجاهد و متعهد خود (و رحلت آنان) با تأسف ياد مى‌كنيد:
«اوَّهِ عَلى‌ اخْوانى‌ الَّذينَ تَلَوُا الْقُرْانَ فَأَحْكَمُوهُ ...» «٢» ؛ دريغا از برادرانم كه قرآن را خواندند و در حفظ آن كوشيدند واجب را برپا كردند پس از آنكه در آن انديشيدند و بدعت را ميراندند، به جهاد خوانده شدند و پذيرفتند و به پيشواى خود اعتماد كردند و در پى او رفتند.
امام سجاد عليه السلام مرزداران را اين گونه دعا مى‌كند: خدايا بر محمد و آلش درود فرست و- به هنگام رويارويى با دشمن- دنياى فريبنده و خدعه‌گر را از ياد نيروهاى رزمنده ببر و خطورات و ميل به اموال و سرمايه‌هاى فتنه‌گر را از دل‌هايشان بزداى. «٣» ٣- آگاهى دادن در مورد موضوعات جهاد، شهادت و اجر آنها: در اين مورد آيات، روايات و نقل‌هاى تاريخى بسيارى موجود است كه هم پيوسته اين آگاهى را ار جهاد و دفاع در اسلام ١١٨ ديدگاه فقه ص : ١١٨ ائه مى‌كنند و هم نشانگر سيره پيشوايان در جنگ‌ها هستند كه نيروها را در اين جهت ارشاد و هدايت مى‌كردند. در اينجا به يك نمونه از روايات تاريخى بسنده مى‌كنيم:
رسول خدا در جنگ بدر ضمن تشويق مسلمانان فرمود: «سوگند به آن كه جان محمد در دست او است. امروز هر كس كه با آنها دليرانه با بردبارى جنگ كند و كشته شود بدون اينكه پشت به آنها بكند، خداوند او را داخل بهشت مى‌كند.» عُمير بن حُمام انصارى چون اين سخن شنيد گفت: خوشا، خوشا، هيچ فاصله‌اى بين من و بين اين كه داخل‌