اين كه حضرت سپاهيان را طبقه‌اى خاص تلقّى فرموده و آنها را پناه رعيّت و مردم معرفى مى‌كند نشانگر اين معنى است كه اقتضاى آن زمان حرفه‌اى شدن شغل سپاهيگرى بوده است. از فرمان‌ها و سخنان ديگر آن حضرت نيز اين معنى استفاده مى‌شود.
تأمين نيرو در جهاد ابتدايى‌ وجوب جهاد ابتدايى در عصر حضور امام معصوم- و به فتواى برخى بزرگان در عصر امام عادل نيز- بر همه امّت تعلق مى‌گيرد و وظيفه‌اى‌ جهاد و دفاع در اسلام ١٨٤ منابع دولت ص : ١٨٣ است كه امت اسلامى بايد آن را به انجام برساند، منتها هر جهادى و مبارزه با هر دشمنى ويژگى‌هاى خاص خود را دارد مثلًا ممكن است دشمنى نيرومند و داراى عِدّه و عُدّه فراوان باشد به طورى كه مقابله با آن و كسب پيروزى متوقّف بر بسيج همگانى باشد، در اين صورت اين وجوب كه به عنوان كلّى امّت تعلق گرفته تك تك افراد را نيز شامل مى‌شود يعنى به صورت واجب عينى است، ولى ممكن است دشمن تعداد محدودى باشند كه با عدّه‌اى محدود بتوان با آنهامقابله نموده در اين صورت بسيج همگانى لازم نيست و چه بسا صلاح هم نباشد. بلكه به مقدارى كه نيرو لازم است بايد فراهم شود. اگر نيروى مورد نياز فراهم شد، از عهده ديگران ساقط مى‌گردد؛ يعنى واجب در اينجا به صورت كفايى است.
يادآورى: در زمانى كه جهاد، واجب كفايى است؛ ممكن است جهاد براى افراد خاصّى واجب عينى بشود. مثل كسى كه داراى تخصّص مورد نياز در جنگ است يا شناخت كافى از مواضع دشمن دارد يا اينكه امام و رهبر مسلمين او را به اسم براى جهاد فرا بخواند.
تأمين نيرو در دفاع‌ هجوم كفّار و دشمنان به مسلمانان و كشور اسلامى به دو صورت عمده قابل تصوّر است: ١- حمله عدّه‌اى از كفّار به بخشى از كشور اسلامى يا عده‌اى از مسلمانان.
٢- هجوم گسترده و همه جانبه كفار به مسلمانان و ميهن اسلامى به منظور نابودى اسلام.