جهاد و دفاع در اسلام - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٤٠
مىشود: «در هفته ١٦- ٢٠ حاملگى، آنتىكور I ٨ M اختصاصى در برابر عفونتهاى داخل رحمى (مانند سيفليس) و سرخچه) نشان داده شده است، همچنين آنتىكورهاى I ٨ G با منشأ جنينى در سه ماهه سوم حاملگى كشف شده است ...» «١» «يك انسان وقتى خشمگين مىشود و بر اثر آن تعادل قواى ارادى و تسلط خود را بر آن از دست مىدهد، رشتههاى عصبى بدن به انتظار كشف علّت وجود ناراحتى و عصبانيت نمىنشينند بلكه بلافاصله بدن را براى رويارو شدن با خطر آماده مىسازند، ضربان قلب و حركات تنفس افزايش پيدا مىكند، قند براى توليد انرژى لازم توسط كبد وارد خون مىگردد، ماده مترشحه «آدرنالين» وارد عروق شده و با سخت كردن جدار آنها فشار خون را بالا مىبرد، در اين حال بدن آمادگى لازم را براى رو به رو گشتن با منشأ خطر، يا فرار از آن به دست مىآورد.» «٢» خداوند متعال همين مكانيزم دفاعى را در اختيار حيوانات هم گذارده، همچون شاخ، نيش، منقار، چنگال، دندان تيز و غيره. به علاوه غريزهاى در نهادشان به وديعه گذارده تا با استفاده از آن بتوانند با بهرهگيرى از مواد طبيعت خود را آماده نابود كردن دشمن سازند.
هم چنان كه در مسير زندگى لازم است بدن آمادگى دفاعى داشته باشد تا به تباهى كشانده نشود، در مسير تكامل هم اگر انسان خود را به نيروى مقابله و ايستادگى در برابر تهاجمها و تجاوزها مجهز و آماده نسازد به يقين ناكام خواهد ماند.
لزوم آمادگى از ديدگاه قرآن داشن آمادگى رزمى كافى در برابر دشمنان آشكار و نهان يك اصل حياتى است كه مسلمانان در هر موقعيت و زمان بايد آن را جدى گرفته و در حد اعلاى توان در كسب و حفظ آن بكوشند. در اينجا به دو آيه از كتاب كريم كه دستور آمادگى و فراهم كردن