انجام جهاد نظامى را در مكه غير ممكن مى‌نمود.
٢- بعد از هجرت‌ سركوبى و آزار مسلمين پى در پى شدت يافت تا حدى كه از سوى مشركين نقشه قتل ناگهانى پيامبر ريخته شد و به دنبال آن پيغمبر (ص) به مدينه هجرت كرد و مهاجرت دسته جمعى يارانش صورت گرفت. از آن به بعد سياست اسلام در خط سير تازه‌اى افتاد و جامعه نيرومند اسلامى به سرعت شكل گرفت.
همدستى مخالفان اسلام در مكه با يهوديان مدينه، و منافقينى كه عملًا با هر دو دسته تشريك مساعى مى‌كردند مسلمانان را مجبور ساخت تا به مبارزه مسلحانه دست بزنند، و اجازه اين كار در سال دوم هجرت از جانب پروردگار با نزول آيه شريفه: «أُذِنَ لِلَّذِينَ يُقَاتَلُونَ بِأَنَّهُمْ ظُلِمُوا ...» «١» صادر گرديد. سپس لزوم و وجوب جهاد با آيه كريمه «كُتِبَ عَلَيْكُمُ الْقِتالُ ... «٢» بيان گرديد تا جهت دفاع از دعوت اسلامى و حفظ دستاوردهاى آن و جان و مال خويش به نيروى قهريه و سلاح متوسل شوند و جز اين موارد، در بسيارى از سوره‌هاى مدنى، مسلمانان به شركت در جهاد تشويق و حتى مكلّف شده‌اند.
و از آن به بعد پيشواى بزرگ اسلام جبهه‌هاى مختلفى در برابر دشمنان گشود، پيمان‌هاى گوناگون با قبايل و گروه‌ها بست و قراردادهاى مختلف امضا كرد، قوانين و ضوابطى براى اداره جامعه و سپاه آن مقرر داشت و خود را براى يك مقاومت سرسختانه و از ميان برداشتن موانع و مشكلات موجود بر سر راه گسترش اسلام مهيّا نمود.
دلايل وجوب جهاد در قرآن مجيد در حدود پانصد و هشتاد آيه كه به‌نحوى به جهاد و غزوات مربوط است‌