كَسَبُوا ...» «١» كسانى از شما كه در روز برخورد دو گروه [در احد به دشمن‌] پشت كردند در حقيقت به سبب پاره‌اى از آنچه [از گناه‌] به دست آورده بودند، شيطان آنان را دچار لغزش كرد ...
اين آيه شريفه در مورد فراريان جنگ احد است. در مرحله نخستِ اين جنگ، مسلمانان با استعداد هفتصد نفر در مقابل نيروى سه هزار نفرى دشمن به پيروزى رسيدند امّا با تخلّف عده‌اى از نگهبانان تنگه احد شرايط عوض شد و مشركان از پشت سر مسلمانان را مورد حمله قرار دادند و آسيب‌هاى سختى بر مسلمانان وارد شد و هفتاد نفر از ايشان به شهادت رسيدند در اين مرحله بسيارى از مسلمانان جبهه را ترك كرده و پيامبر را تنها گذاشتند. «٢» نكته‌ از آيه شريفه استفاده مى‌شود كه فرار و لغزشى كه در احد پيش آمد و شيطان بر آنها مسلط شد و آنها را از صراط مستقيم منحرف كرد، در نتيجه گناهان پيشين بوده است (به عبارت ديگر گناه زمينه‌ساز گناه ديگر است) و اين هشدارى است براى همه انسان‌ها كه گناهان را حتّى گناهان كوچك را سبك نشمارند چرا كه زمينه‌ساز گناهان بزرگ و لغزش و سقوط انسان خواهند بود.
ديدگاه روايات‌ روايات متعدّدى كه فرار را مطرح كرده‌اند، به زشتى، حرمت و بى نتيجه بودن آن‌