نمى‌خورند مگر اينكه به خاطر آن، عمل صالحى براى آنها نوشته مى‌شود؛ زيرا خداوند پاداش نيكوكاران را تباه نمى‌كند! و هيچ مال كوچك يا بزرگى را (در اين راه) انفاق نمى‌كنند و هيچ سرزمينى را (به سوى ميدان جهاد و يا در بازگشت) نمى‌پيمايند مگر اينكه براى آنها نوشته مى‌شود، تا خداوند آن را به عنوان بهترين اعمالشان، پاداش دهد.
٤- برترى مجاهدان در نزد خدا:
«لَا يَسْتَوِي الْقَاعِدُونَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ غَيْرُ أُولِي الضَّرَرِ وَالْمُجَاهِدُونَ فِي سَبِيلِ اللّهِ بِأَمْوَالِهِمْ وَأَنْفُسِهِمْ فَضَّلَ اللّهُ الْمُجَاهِدِينَ بِأَمْوَالِهِمْ وَأَنْفُسِهِمْ عَلَى الْقَاعِدِينَ دَرَجَةً وَكُلّاً وَعَدَ اللّهُ الْحُسْنَى‌ وَفَضَّلَ اللّهُ الْمُجَاهِدِينَ عَلَى‌ الْقَاعِدِينَ أَجْرَاً عَظِيماً» «١» (هرگز) افراد با ايمانى كه بدون بيمارى و ناراحتى، از جهاد باز نشستند با مجاهدانى كه در راه خدا با مال و جان خود جهاد كردند، يكسان نيستند! خداوند مجاهدانى را كه با مال و جان خود جهاد نمودند، بر قاعدان [: ترك كنندگان جهاد] برترى مهمى بخشيده؛ و به هر يك از اين دو گروه (به نسبت اعمال نيكشان،) خداوند وعده پاداش نيك داده و مجاهدان را بر قاعدان با پاداش عظيمى برترى بخشيده است.
«الَّذِينَ آمَنُوا وَهَاجَرُوا وَجَاهَدَوا فِي سَبِيلِ اللّهِ بِأَمْوَالِهِمْ وَأَنفُسِهِمْ أَعْظَمُ دَرَجَةً عِندَ اللّهِ وَأُولئِكَ هُمُ الْفَائِزُونَ» «٢» آنها كه ايمان آوردند و هجرت كردند، و با اموال و جانهايشان در راه خدا جهاد نمودند مقامشان نزد خدا برتر است؛ و آنها پيروز و رستگارند.
جاودانگى شهيدان:
«وَلَا تَحْسَبَنَّ الَّذِينَ قُتِلُوا فِي سَبِيلِ اللّهِ أَمْوَاتاً بَلْ أَحْيَاءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ» «٣»