امام خمينى (ره) نيز مى‌فرمايد: اگر دشمنى كه از او بر اساس اسلام و اجتماع مسلمين ترس باشد، بلاد مسلمين يا مرزهاى آنها را مورد هجوم قرار دهد. بر مسلمانان واجب است به هر وسيله‌اى كه ممكن است با بذل مال و جان دفاع نمايند و مشروط به حضور امام و اذن او يا اذن نائب خاصّ و عامّش نيست. پس بر هر مكلّفى به هر وسيله‌اى كه ممكن باشد، بدون قيد و شرطى واجب است دفاع كردن. «١» كاشف الغطا (قدس سره) بر خلاف مشهور، در مورد جهاد دفاعى نيز اجازه امام يا نائب او را در صورت امكان شرط مى‌داند:
در اين موارد (موارد جهاد دفاعى) اگر چنانچه امام حضور دارد بر او واجب است اقدام به جهاد كند و در دست گرفتن اين منصب براى ديگرى جز به اذن خاص امام در خصوص جهاد يا در ضمن مناصب ديگر جايز نيست. و در اين صورت بر تمام مكلّفين واجب است از او پيروى كرده به سخنانش گوش فرا دهند. امّا اگر جهاد جزء مناصب وى نباشد، اقدام به جهاد براى او جايز نيست.
امّا اگر امام حضور نداشته باشد يا حضور داشته باشد ولى استيذان از او ممكن نباشد بر فقها لازم است به اين تكليف قيام كنند، و واجب است افضل آنان يا كسى را كه در اين مورد از طرف امام مأذون است مقدّم بدارند. براى غير فقها اقدام به اين كار جايز نيست و در صورتى كه فقها به اين كار اقدام كردند بايد مردم از آنها پيروى نمايند و اگر كسى با آنان مخالفت كرد با امام خود مخالفت كرده است.
حال اگر فقيه حاضر نبود يا آن كه فقيه وجود داشت ولى دسترسى به او امكان نداشت يا فقيه از اهل وسواس بود كه به ظاهر دين پيامبر اكرم (ص) عمل نمى‌كرد، در اين صورت بر هر كس كه صاحب رأى و تدبير است و به سياست آشنا است و از دقايق رياست آگاهى دارد و داراى فهم و درك صحيح و ثبات و قاطعيت و احتياط مى‌باشد، واجب است اين بار سنگين را با كمك افرادى كه كار به وسيله آنان انجام مى‌گيرد به طور