تأكيد نموده‌اند. در اينجا به نمونه‌هايى از آنها اشاره مى‌كنيم:
رسول خدا صلى الله عليه وآله: «مَنْ فَرَّ فَلَيْسَ مِنَّا» «١» كسى كه از ميدان نبرد گريزد از ما نيست.
«إِيَّاكَ وَالْفِرارُ مِنَ الزَّحْفِ وَإِنْ هَلَكَ النّاسُ» «٢» ؛ هرگز از صحنه جنگ فرار نكن هرچند همه (همرزمانت) جان داده باشند.
اميرالمؤمنين عليه السلام: «وَايْمُ اللَّهِ لَئِنْ فَرَرّتُمْ مِنْ سَيْفِ الْعاجِلَةِ لا تَسْلَمُوا مِنْ سَيْفِ اْلاخِرةِ وَانْتُمْ لَهاميمُ الْعَرَبِ وَالسَّنامُ الْأَعْظَمِ، إنَّ فِى الْفِرارِ مَوْجِدَةَ اللَّهِ وَالذُّلَ الْلازِمِ وَالْعارَ الْباقى‌ وَإِنَّ الْفارَّ لَغَيْرُ مَزيدٍ فى‌ عُمْرِهِ، وَلا مَحْجُوزٌ بَيْنَهُ وَبَيْنَ يَوْمِهِ» «٣» به خدا سوگند اگر از شمشير اين جهان گريختيد، از شمشير آخرت در امان نخواهيد بود، شما دلاوران عربيد و اشراف و شناخته شده، بى ترديد در فرار از جنگ خشم الهى و خوارى هميشگى و ننگ ابدى است. فرار كننده هرگز به عمر خويش نمى‌افزايد و با فرار، ميان خود و مرگش حائلى ايجاد نمى‌كند.
«وَاذا لقيتُمْ عَدُوَّكُمْ فِى الْحَرْبِ ... اذكرُوا اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ وَلا تُوَلُّوهُمُ الْأَدْبارَ فَتُسْنحِطُوا اللَّهَ تَبارَكَ وَتَعالى‌ وَتَسْتَوجِبُوا غَضَبَهُ. «٤» هنگامى كه در صحنه پيكار با دشمن مواجه شديد ... خداى را به ياد آوريد و به آنان پشت نكنيد (چرا كه اگر فرار كنيد) خداى را به خشم آورده و مستوجب غضبش مى‌شويد.
امام كاظم عليه السلام: «فَمَنِ انْهَزَمَ حَتّى‌ يَجُوزَ صَفَّ أَصْحابِهِ فَقَدْ باءَ بِغَضَبٍ مِنَ اللَّهِ» «٥»