سلاح است). «١» از مجموع آنچه بيان شد استفاده مى‌شود كه در شرع مقدس اسلام، مسلمانان موظفند در تهيه تجهيزات جنگى كه موجب نيرومندى سپاه و سبب ايجاد وحشت و هراس در دل دشمن مى‌شود، كوشش نمايند و معلوم است كه موارد ياد شده همگى از مصاديق «قوة» است و مفهوم آن را نمى‌توان محدود ساخت. چنان كه امير المؤمنين (ع) در مورد آمادگى براى جنگ دستور كلى صادر مى‌كند:
«فَخُذُوا لِلْحَرْبِ اهْبَتَها وَاعِدُّوا لَها عُدَّتَها» «٢» براى جنگ آماده شويد و لوازم آن را فراهم سازيد.
جمله ديگر جمله «ومن رباط الخيل» است، يعنى اسب‌هاى لاغر ميان را براى تمرين به ميدان بكشيد و براى تاخت و تاز در ميدان جنگ آماده سازيد. اين نيز يكى ديگر از مصاديق «قوه» مى‌باشد و معلوم است كه در آن زمان اين وسيله در ميدان جنگ برجستگى خاصى داشته است. همچنان كه امروزه در ميدان جنگ، نفربرها و زرهپوش‌ها و وسائلى از اين قبيل، نقش بسيار مهمى در برترى نيرو در ميدان‌هاى جنگ ايفا مى‌كنند. اين هم يكى از ابزار قدرتمندى است كه بايد پيش از جنگ فراهم گردد وگرنه در موقع شروع جنگ، رزمندگان با مشكلاتى مواجه مى‌شوند.
هدف از آماده‌باش‌ ممكن است اين سؤال پيش آيد كه در صورتى كه دشمنى در برابر ما صف‌آرايى نكرده و يا وجود خارجى ندارد، لزوم آمادگى براى چيست؟. لذا در پاسخ به اين سؤال مقدر فرموده است: «تُرْهِبُونَ بِهِ عَدُوَّ اللّهِ وَعَدُوَّكُمْ وَ»- تا بدين وسيله دشمن خدا و