درس شانزدهم: تأمين نيروى جهاد انجام وظيفه مهم جهاد، بدون حضور افراد و رزمندگان قابل تصوّر نيست گرچه نحوه شركت و به كارگيرى افراد در نبرد و مبارزه وجوه متعدّد دارد.
در اين درس كه سعى در كشف نظر اسلام در زمينه‌هاى متفاوت حضور در جبهه و جهاد را داريم نخست سير تاريخى تشكل نيروهاى مسلّح اسلامى را از نظر مى‌گذرانيم.
سير تاريخى تشكيل نيروهاى مسلح اسلامى‌ در آغاز اسلام و عصر حضرت رسول (ص)، سربازان اسلام، مجاهدان فداكارى بودند كه داوطلبانه در جهاد شركت مى‌نمودند و حقوقى هم در مقابل كارشان دريافت نمى‌كردند؛ مگر اينكه غنيمتى به دست مى‌آمد كه بخشى از آن به رزمندگان تعلق مى‌گرفت.
شركت در جهاد، بسته به موقعيت آن، گاهى بر همگان لازم بود و گاهى از عهده عده‌اى بر مى‌آمد؛ مثلًا در جنگ تبوك كسانى كه شركت نكردند مورد نكوهش قرار گرفتند ولى در جنگ بدر اين گونه نبود؛ اگر چه بدريّون عظمت فوق العاده پيدا كردند اما ديگران مورد مذمّت قرار نگرفتند كه نشانگر آن است كه بر همگان لازم نبوده است.
نتيجه اين كه در آن دوران همه كسانى كه توان كارزار داشتند به عنوان سرباز اسلام به حساب آمده در موقع لزوم در صحنه نبرد حاضر مى‌شدند؛ امّا با گسترش اسلام و ازدياد تعداد مسلمانان احساس شد كه براى جهاد و دفاع از مسلمين و كيان اسلامى نيروى آماده و ويژه‌اى مورد نياز است كه حرفه آنها نظاميگرى باشد. اين كار از زمان‌