«قَاتِلُوا الَّذِينَ لَايُؤْمِنُونَ بِاللّهِ وَلَا بِالْيَوْمِ الآخِرِ وَلَايُحَرِّمُونَ مَاحَرَّمَ اللّهُ وَرَسُولُهُ وَلَا يَدِينُونَ دِينَ الْحَقِّ مِنَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتَابَ حَتَّى‌ يُعْطُوا الْجِزْيَةَ عَن يَدٍ وَهُمْ صَاغِرُونَ» «١» با كسانى از اهل كتاب كه ايمان به خدا و روز جزا ندارند و آنچه را خدا و رسولش تحريم كرده‌اند حرام نمى‌شمرند، و آيين حق را نمى‌پذيرند پيكار كنيد تا زمانى كه جزيه را به دست خود با خضوع و تسليم بپردازند.
گرچه اهل كتاب در ظاهر مبدأ و معاد را قبول دارند لكن چون اين اعتقاد آنها آميخته به انحراف و شرك است اين گونه تعبير شده است كه به خدا و قيامت ايمان ندارند؛ يعنى ايمان صحيح و مقبول ندارند. قرآن مجيد انحراف آنها را در مسأله توحيد به اين نحو بيان مى‌كند:
«يهود گفتند عزير پسر خداست. و نصارى گفتند: مسيح پسر خداست. اين سخنى است باطل كه به زبان مى‌آورند و به گفتار كسانى كه پيش از اين كافر شدند شباهت دارد ...» «٢» آيه مورد بحث در تبيين علّت پيكار با اهل كتاب به سه نكته اشاره دارد:
١- اهل كتاب ايمان (صحيح) به مبدأ و معاد ندارند؛ ٢- آنچه را خدا و رسولش «٣» حرام كرده‌اند حرام نمى‌شمارند يعنى احكام الهى را قبول ندارند؛ ٣- به طور كلّى آيين حق را نمى‌پذيرند.