طبق اين آيه شريفه، اگر اهل كتاب از قبول دين حق و احكام آن امتناع كردند امّا جزيه را پذيرا شدند جنگ با آنها پايان مى‌پذيرد. سيره حضرت رسول (ص) و اميرالمؤمنين (ع) نيز بر جواز اخذ جزيه از اهل كتاب دلالت دارد.
نقل شده كه رسول خدا از نصاراى نجران جزيه گرفت كه در دو قسط بود هزار حلّه در صفر و هزار حلّه در رجب. «١» نيز از اهل ايله و اذرح و ... جزيه دريافت كرد. «٢» و اميرالمؤمنين عليه السلام از روستاهاى مدائن جزيه گرفت. «٣» قرارداد ذمّه و شرائط آن‌ نخست بايد دانست تمام قراردادهاى جزيه و مانند آن، بايد به وسيله امام و ولى امر مسلمين يا با اجازه و امضاى او صورت گيرد. «٤» شرايطى كه در مورد قرارداد ذمّه مشهور است به شرح ذيل مى‌باشد:
١- پرداخت جزيه، جزيه، مالياتى است كه اهل كتاب در مقابل تأمين خودشان و به جاى ماليات‌هاى اسلامى مى‌پردازند. جزيه را هم مى‌شود نسبت به زمين‌ها مقرر كرد و هم نسبت به اشخاص. گفته‌اند امام مخيّر است در اينكه جزيه را به تعداد افراد بگيرد يا بر زمين‌ها وضع كند. شيخ طوسى در نهايه فرموده است يكى از اين‌ها را انتخاب كند و جمع هر دو نشايد «٥» و چند حديث بر اين امر دلالت دارد. «٦» اگر جزيه بر اشخاص مقرر شود از اشخاصى دريافت مى‌شود كه مرد، عاقل، بالغ و