موجب تقويت روحيه دشمن مى‌گردد. فراركننده بايد بداند با فرار خود زمينه تقويت روحى دشمن را- كه كارايى آن از سلاح و ابزار بيشتر است- فراهم مى‌كند و دشمن با اطلاع از اين موضوع به جهات ضعف پى برده و ضربه كارى را وارد مى‌سازد.
٥- شكست؛ فرار عدّه‌اى و حتّى يك نفر ممكن است موجب شكست جبهه‌اى شود چرا كه نتيجه فرار (چنان كه در دو مورد فوق بيان شد) ضعف نيروهاى خودى و تقويت روحى دشمن است كه حاصلى جز شكست ندارد.
٦- سرشكستگى نيروها و جامعه؛ نيروهاى رزمنده، برگزيده و نماينده يك جامعه و كشور در رويارويى با دشمن هستند، شكست آنها در اثر سستى و فرار عدّه‌اى از نيروها علاوه بر ذلت و سرشكستگى نيروهاى مسلح موجب سرافكندگى تمام ملت را فراهم مى‌سازد.
راه‌هاى پيشگيرى از فرار بهترين روش پيشگيرى از فرار، از بين بردن انگيزه‌هاى آن است كه در درس گذشته به موارد آن اشاره كرديم. در اين درس، روش‌هاى حذف آن انگيزه‌ها را به اجمال بررسى مى‌كنيم.
در مرحله نخست، هر كس به تنهايى مسؤوليت دارد با تقويت ايمان مذهبى و بالا بردن روحيه خود، زمينه‌هاى ايجاد فكر فرار از صحنه نبرد را از روان و دل خويش بزدايد. افزون بر اين، مسؤولان و فرماندهان در مورد جلوگيرى از فرار وظايفى دارند كه به آنها اشاره مى‌كنيم:
١- خنثى سازى شايعات: دشمن براى ايجاد ضعف روحى و فراهم كردن رمينه فرار دست به شايعاتى مى‌زند. فرمانده آگاه بايد به موقع از اين شايعات مطلع شده و واكنش صحيح و معقولى در مقابل آنها ارائه نمايد. مثلًا اگر شايعه كشته شدن فرمانده در ميان نيروها پخش شود به نحوى معقول به طورى كه دشمن سوء استفاده نكند، سلامتى‌