اگر جهاد واجب كفائى باشد مثل اينكه جهاد ابتدايى بوده و نيرو به اندازه كافى موجود باشد و امام بخصوص او را فرا نخوانده باشد در اين صورت تخلّف حرمت نداشته تنها محروميّت از اجر عظيم جهاد را در پى دارد.
معذوران‌ چند دسته از افراد را آيات شريفه از شمول حكم جهاد استثنا نموده است ولذا عدم شركت آنان در جهاد تخلف محسوب نمى‌شود. البته چنان كه فقها فرموده‌اند اين استثناء در مورد جهاد ابتدائى است. «١» «لَيْسَ عَلَى الْأَعْمَى‌ حَرَجٌ وَلَا عَلَى الْأَعرَجِ حَرَجٌ وَلَا عَلَى الْمَرِيضِ حَرَجٌ ...» «٢» «بر نابينا گناهى نيست و بر لنگ گناهى نيست و بر بيمار گناهى نيست [كه در جهاد شركت نكنند]» «لَيْسَ عَلَى الضُّعَفَاءِ وَلَا عَلَى الْمَرْضَى‌ وَلَا عَلَى الَّذِينَ لَايَجِدُونَ مَايُنْفِقُونَ حَرَجٌ إِذَا نَصَحُوا لِلّهِ وَرَسُولِهِ.» «٣» بر ناتوانان و بر بيماران و بر كسانى كه چيزى نمى‌يابند [تا در راه جهاد] خرج كنند- در صورتى كه براى خدا و پيامبرش خيرخواهى نمايند- هيچ گناهى نيست.
گروه‌هاى زير را اين آيات، (از جهاد ابتدايى) استثنا مى‌كنند:
١- نابينايان؛ ٢- افراد لنگ؛