عدّه ديگرى از فقها نيز به اين معنى تصريح كرده و آن را پذيرفته‌اند همانند علّامه حلى در كتاب تذكرة، ابن براج در متن كتاب، محقق در كتاب شرايع و صاحب جواهر در كتاب جواهر. «١» از اين قبيل سخنان فقها معلوم مى‌شود كه شغل نظاميگرى و حرفه قرار دادن آن مورد قبول فقها بوده و احكام آن را در كتاب‌هاى خود بيان كرده و بين افراد داوطلب و نظامى دائمى فرق گذاشته‌اند و در مورد سهم برى آنها از غنائم و بيت المال تا حدودى تفاوت قائل شده‌اند. «٢» نتيجه اين كه تشكيل نيروى مسلح براى امّت و حكومت اسلامى، مشروع بلكه واجب و ضرورى است و عقل و نقل بر اين معنى دلالت دارد.
سربازگيرى‌ معلوم شد كه تشكيل نيروى مسلح منظم و حرفه‌اى مجاز بلكه ضرورى است اكنون با توجه به اين مسأله مناسب است مسأله سربازگيرى نيز مورد بحث قرار گيرد.
امروزه نيروهاى مسلح از كادر (اميران، افسران، درجه داران) و سربازان كه اكثريت نيروهاى مسلح را تشكيل مى‌دهند، به وجود مى‌آيد و شكل مى‌گيرد.
سربازان به دو صورت در اختيار ارتش‌ها قرار مى‌گيرند: ١ به صورت حرفه‌اى و شغلى كه با دريافت حقوق جذب مى‌شوند. ٢ به صورت الزامى و اجبارى كه مدّتى از سنين جوانى را بايد در خدمت نيروهاى مسلح باشند و معمولًا حقوق چندانى هم دريافت نمى‌كنند.