«إِنَّ اللّهَ يُحِبُّ الْمُتَّقِينَ» «١» ؛ همانا خداوند پرهيزكاران را دوست مى‌دارد».
اميرالمؤمنين عليه السلام نيز اين معنى را در عهدنامه مالك اشتر با شدت مورد تأكيد قرار داده مى‌فرمايد:
وَإِنْ عَقَدْتَ بَيْنَكَ وَبَيْنِ عَدُوِّكَ عُقْدَةً اوْ الْبَسْتَهُ مِنْكَ ذِمَّةً فَحُطْ عَهْدَكَ بِالْوَفاءِ وَارْعَ ذِمَّتَكَ بِالْأَمانَةِ ... «٢» اگر با دشمن پيمانى نهادى و در ذمّه خود او را امان دادى به عهد خويش وفا كن ...
چه مردم با همه هواهاى گوناگون و آراء مختلف كه دارند در هيچ يك از واجبات الهى مثل وفاى به عهد سخت همداستان نباشند ... پس در پيمان نه خيانتى توان كرد و نه فريبى داد و نه مكرى پيش آورد.
نقض پيمان از طرف كفّار و دشمنان‌ اگر كفّار معاهده را نقض نموده و بر خلاف پيمان عمل كردند، چنان كه مشركان مكّه بر خلاف قرارداد صلح حديبيّه قبيله بنو بكر را بر عليه قبيله خزاعه كه هم پيمان مسلمانان بودند يارى كردند. و پيمان را شكستند؛ مسلمانان حق دارند قرارداد را پايان يافته تلقّى كرده و به مفاد آن عمل نكنند و لازم نيست لغو پيمان را اعلان نمايند. «٣» اگر چه در مورد لغو قرارداد حديبيه اين اعلام انجام گرفت چه با قرائت سوره برائت در موسم حج توسط اميرالمؤمنين عليه السلام فَسِيحُوا فِي الْأَرْضِ أَرْبَعَةَ أَشْهُرٍ «٤» كه چهار ماه به پيمان شكنان مهلت داده شد و چه به وسيله عدم موافقت با تجديد و تمديد قرارداد كه ابوسفيان در تلاش انجام آن بود.