وَصَلَهُ اللَّهُ وَمَنْ نَقَضَها خَذَلَهُ اللَّهُ ...» «١» پيمان‌ها بسان گردن بند و قلاده‌اى است بر گردن‌ها تا روز قيامت، هر كسى آنها را پيوند كند (بدان‌ها وفا نمايد)، خدا نيز با او وفا كند و هر كه آنها را بشكند، خداوند او را مخذول و خوار كند.
امام باقر عليه السلام: «ثَلاثُ لَمْ يَجْعَلِ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ لَاحَدٍ فيهِنَّ رُخْصَةً ... الْوَفاءُ بِالْعَهْدِ لِلْبِرِّ وَالْفاجِرِ» «٢» سه چيز است كه خداوند عزّ وجل در آنها براى هيچ كس رخصت و راه فرارى قرار نداده است ... يكى از آنها وفا كردن به پيمان است چه پيمان با شخص نيك و چه پيمان با شخص بد و فاجر.
حرمت نقض پيمان از طرف مسلمانان (غدر و خيانت)
هنگامى كه قرارداد صلحى منعقد شد و پيمانى بين مسلمانان و كفّار به امضا رسيد مسلمانان وظيفه دارند نسبت به قرارداد و شرائط آن پايبند بوده و به فكر خيانت و غدر نباشند. مگر اين كه پيمان، نخست از طرف دشمنان نقض گردد.
قرآن مجيد در اين مورد يك قاعده كلى بيان مى‌فرمايد:
«فَمَا اسْتَقَامُوا لَكُمْ فَاسْتَقِيمُوا لَهُمْ» «٣» «پس تا با شما [بر سر عهد] پايدارند، با آنان پايدار باشيد».
سپس اين وفادارى به پيمان را مصداق تقوا تلقى كرده مى‌فرمايد: