«وَإِن يُرِيدُوا أَنْ يَخْدَعُوكَ فَإِنَّ حَسْبَكَ اللّهُ هُوَ الَّذِى أَيَّدَكَ بِنَصْرِهِ وَبِالْمُؤْمِنِينَ» «١» ؛ و اگر بخواهند تو را بفريبند، خدا براى تو بس است، همو بود كه تو را با يارى خود و مؤمنان نيرومند گردانيد.
بلى بعد از برقرارى آتش بس نبايد خوش خيال بود و حالت احتياط و آمادگى را از دست داد. اميرالمؤمنين عليه السلام در نامه خود به مالك اشتر چه زيبا اين هر دو نكته يعنى پذيرش صلح و مراقبت دقيق بعد از آن را يادآور مى‌شود:
«وَلا تَدْفَعَنَّ صُلْحاً دَعاكَ إِلَيْهِ عَدُوُّكَ وَلِلَّهِ فيهِ رِضاً فَإِنَّ فِى الصُّلْحِ دَعَةً لِجُنُودِكَ وَراحَةً مِنْ هُمومِكَ وَأَمناً لِبِلادِكَ وَلكِنِ الْحَذَرَ كُلَّ الحَذَرِ مِنْ عَدُوِّكَ بَعْدَ صُلْحِهِ فَإِنَّ الْعَدُوَّ رُبَّما قارَبَ لِيتَغَّفَلَ فَخُذْ بِالْحَزْمِ وَاتَّهِمْ فى‌ ذلِكَ حُسْنَ الظَّنِّ.» «٢» و از صلحى كه دشمن تو را بدان خواند و رضاى خدا در آن باشد روى متاب كه آشتى سربازان، تو را آسايش رساند و از اندوه‌هايت برهاند و شهرهايت ايمن بماند، ليكن زنهار! زنهار! از دشمن خود پس از آشتى غافل مشو، كه بسا دشمن نزديك شود تا غفلتى يابد؛ پس دور انديش شو و به راه خوش گمانى مرو.