بيان فرموده است:
«وقَدْ اوْصَيْتُهُمْ بِما يَجِبُ لِلَّهِ عَلَيْهِمْ مِنْ كَفِّ الْأَذى‌ وَصَرفِ الشَّذى‌ ... وانَا بَيْنَ اظْهُرِ الْجَيْشِ فَارْفَعُوا الىَّ مَظالِمَكُم ...» «١» و آنها را (سپاهيان را) به آنچه خداوند به آنها واجب كرده توصيه نموده‌ام به آنان گفته‌ام كه از آزار مردم و ايجاد ناراحتى‌ها و مشكلات خوددارى كنند ... من خود پشت سر سپاه در حركتم. شكايات خود را پيش من آوريد. در آن مواردى كه آنها بر شما چيره شده‌اند و شما قدرت دفع آن را جز به كمك خداوند و من نداريد، به من مراجعه كنيد، كه من به كمك خداوند آن را تغيير مى‌دهم و دگرگون مى‌سازم، ان شاء الله.» و در مورد ديگر آن حضرت در مورد مراعات حال كشاورزان مناطق جنگى به فرماندهان چنين نوشت:
«.. انْشِدُكُمُ اللَّهَ فى‌ فَلَّاحِى الْأَرْضِ أنْ يُظْلَمُوا قِبَلَكُمْ» «٢» شما را به خدا سوگند مى‌دهم مبادا كشاورزان از سوى شما ستمى ببينند! مراعات اصول انسانى نسبت به دشمن‌ چنان كه در آيات سوره بقره ديديم اسلام در هيچ جا حتّى در ميدان‌هاى جنگ تجاوز به حقوق انسانى را جايز نمى‌داند و انحراف از ارزش‌هاى اخلاقى و گرايش به ستمگرى و سركشى را تحمل نمى‌كند. يك مسلمان، در همه حال، چه در جبهه جنگ باشد و چه پيروزمندانه و در اوج قدرت قدم در سرزمين دشمن بنهد، موظف است طبق قانون عمل كند و ضمن مراعات دقيق‌ترين نكات اخلاقى، طوفان خشم، هيجان نفس و اسب سركش غرور را بشدّت كنترل نمايد. اميرالمؤمنين على (عليه السلام) مى‌فرمود: در