آمرزنده و مهربان است؛ و با ايشان تا وقتى نبرد كنيد كه آشوب و شرك نماند و اگر از كار خود باز ايستادند پس (در آن صورت آنان را واگذاريد كه) دشمنى جز بر ستمكاران روا نيست ... و هر كس بر شما تعدّى كرد همان گونه، بر او تعدّى كنيد و از نافرمانى خدا بپرهيزيد و بدانيد كه خدا با پرهيزكاران است.
جمله «... فَاعْتَدُوا عَلَيْهِ بِمِثْلِ مَا اعْتَدى‌ عَلَيْكُمْ وَاتَّقُوا اللَّهَ ...» مى‌گويد وقتى اسلام بخواهد به عنوان دفاع از خود، از دشمن انتقام بگيرد مسلمانان نبايد بيشتر از حق و حد خود تلافى كنند، اما انتقام بدون زياده روى از حد مشروع، عين عدالت است كه قرآن با صراحت آن را بيان داشته است.
نظرى به تورات و انجيل موجود در كتب تحريف شده اديان پيشين مواردى وجود دارد كه درست بر عكس عطوفت، مهربانى و صلح‌طلبى قرآن مجيد است. در اين زمينه به نمونه‌اى از تورات و انجيل توجه كنيد:
«اگر درباره يكى از شهرهايى كه يَهُوَه خدايت بتو جهت سكونت مى‌دهد خبر يابى كه بعضى پسران بَليّعال از ميان تو بيرون رفته ساكنان شهر خود را منحرف ساخته، گفته‌اند برويم و خدايان غير را كه شناخته‌ايد عبادت كنيم، آنگاه تفحص و تجسّس نموده نيكواستفسار نما و اينك اگر اين امر صحيح و يقين باشد كه اين رجاست در ميان تو معمول شده است. البته ساكنان آن شهر را بدم شمشير بكش و آنان را با هر چه در آن است و بهايمش را بدم شمشير هلاك نما و همه غنيمت آنرا در ميان كوچه‌اش جمع كن و شهر را با تمامى غنيمتش براى يَهُوَه خدايت بِالكُلّ بسوزان و آن تا به ابد تلّى خواهد بود و بار ديگر بنا نخواهد شد.» «١» در انجيل از قول حضرت عيسى (على نبينا و عليه السلام) نقل مى‌كند: «امّا هر كه مرا