ماه خدا - چ سوم - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٩٥٩ - د دعا پس از نماز صبح

در تأكيد كتاب و پذيرش آنچه در قرآن است، چنين فرمودى اى كه شُكوهت عزيز است: «اين، كتاب ماست كه به حق بر شما سخن مى‌گويد» و فرمودى اى كه قدرتمند و باشُكوهى: «ما در كتاب، چيزى را فروگذار نكرديم» و در همه آغازهاى قرآن فرمودى اى كه خجسته و والايى: «الر. اين آيات كتاب حكمت‌آميز است» و «الر. كتابى است كه آياتش استوار شده است» و «الر. كتابى است كه بر تو نازل كرديم» و «الر. اين، آيات كتاب روشنگر است» و «الم^ اين كتاب، ترديدى در آن نيست» و نمونه‌هاى ديگر آن، كه در سوره‌هاى «طا سين»[١] ها و «حا ميم»[٢] هاست. در همه اينها همراه قرآن، سوگندى آورده‌اى كه نام كسى است كه او را ويژه وحى خود و امانتدار راز غيب خود ساخته‌اى. او از قرآن، شرطهاى واجبات تو را براى ما توضيح داد و از سنّت روشن تو براى ما پرده برداشت و حلال و حرام را براى ما روشن كرد و براى ما انبوه تاريكى‌ها را فروزان ساخت و از انجام دادن گناهان، پرهيزمان داد و به فرمان‌بردارى وا داشت و پس از اطاعت، به ما وعده شفاعت داد.

من از كسانى بودم كه فرمانش را اطاعت و دعوتش را اجابت كردم و به ريسمان او چنگ زدم. نماز برپا داشتم، زكات پرداختم، روزه‌اى را گرفتم كه واجبش كردى و فرمودى اى كه نامت شكوهمند است: «روزه بر شما واجب شده است، آن گونه كه بر پيشينيان شما واجب شده بود». سپس آن را روشن ساختى و فرمودى اى كه عزيز، و گوينده‌اى باشُكوهى: «ماه رمضان، ماهى كه قرآن در آن نازل شده است» و فرمودى: «پس، هر كه آن ماه را دريافت، آن را روزه بدارد».

[١] منظور، سوره‌هاى: شعراء، نمل و قصص است كه با« طس» و« طسم» شروع مى‌شوند.

[٢] منظور، سوره‌هاى: غافر، فُصّلت، شورا، زخرف، دُخان، جاثيه و احقاف‌اند كه با« حم» شروع مى‌شوند.