آن كه برطرف كرده باشى و نه عريانى‌اى، مگر آن كه پوشانده باشى و نه بيمارى‌اى، مگر آن كه شفا داده باشى و نه دردى، مگر آن كه بُرده باشى و نه حاجتى از نيازهاى دنيا و آخرت، مگر آن كه به برترين صورتِ آرزو و اميدم نسبت به تو برآورده باشى، اى مهربان‌ترينِ مهربانان!

خداوندا! پس از آن كه هدايتمان كردى، دل‌هايمان را [از حق‌] بر مگردان و پس از عزّتى كه بخشيدى، ذليلمان مكن و پس از رفعتى كه دادى، پستمان مگردان و پس از اكرامى كه كردى، خوارمان مساز و پس از آن كه بى‌نيازمان كردى، تهى‌دستمان مكن و پس از عطايى كه به ما دادى، محروممان مگردان و پس از روزى‌اى كه دادى، بى‌بهره‌مان مساز و هيچ يك از نعمت‌هايى را كه به ما دادى و احسانى را كه بر ما نمودى، به خاطر گناهان و كرده‌هاى ما تغيير مده؛ چرا كه در بزرگوارى، بخشايش و احسان تو، وسعتى براى آمرزش گناهانمان است؛ پس، ما را بيامرز و از ما درگذر و بر گناهان، كيفرمان مكن، اى مهربان‌ترينِ مهربانان!

خداوندا! در اين جايگاه كه هستم، مرا چنان گرامى بدار كه پس از آن هرگز خوارم نسازى و چنان عزّتى بخش كه پس از آن هرگز ذليلم نكنى و چنان عافيتى عطا كن كه پس از آن هرگز گرفتارم نسازى و چنان رفعتى بخش كه پس از آن هرگز فرودم نياورى و شرّ هر شيطان سركش و شرّ هر طغيانگر ستيزه‌جو و شرّ هر نزديك و دور و شرّ هر كوچك و بزرگ و شرّ هر جنبنده‌اى را كه اختيارش به دست توست، از من بر گردان! همانا پروردگارم بر راه استوار است.

خداوندا! هر شك و ترديد و انكار و نااميدى و غم و غرور و سرمستى و خوشىِ افراطى و كبر و ريا و شهرت‌طلبى و دشمنى و نفاق و كفر و گناه و نافرمانى و يا هر چه را كه بر دوست خود نمى‌پسندى، از تو مى‌خواهم كه از دلم بزدايى و به جاى آن ايمان به تو، رضا به تقديرت، وفا به پيمانت، بيم داشتن از تو، پارسايى در دنيا، رغبت به آنچه نزد توست، اطمينان به تو، تكيه بر خودت، و توبه خالصانه به درگاهت را قرار دهى.

خداوندا! اگر ما را به آن رساندى [، كه هيچ،] وگرنه، اجَل‌هاى ما را تا