ماه خدا - چ سوم - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٨٣٢ - (٥) نكتهاى لطيف

كفر و فساد، باز دارد.

مى‌گويم: دعا كردم كه هر گم‌راه از خدا، به سوى خدا هدايت شود و هر گم‌راه از پيامبر ٦، به سوى او باز گردد و هر گم‌راه از حق، حق را بپذيرد و بر آن تكيه كند.

سپس براى اهل توفيق و پيروان حق، دعا كردم كه توفيقشان بپايد و حق‌جويى‌شان افزون شود. نيز براى خودم و كسانى كه كارشان به من مربوط است، بر اساس اميدى كه داشتم و به ترتيبى كه به خدا و به خواسته پيامبرش ٦ نزديك‌تر باشد، دعا كردم و مهم‌ترين حاجت‌ها را طبق اميدى كه داشتم به اجابت نزديك‌تر است، مقدّم داشتم.

آيا نمى‌بينى كه قرآن مقدّس، وساطت ابراهيم ٧ براى ناسپاسان را بيان كرده است؟ خداوند مى‌فرمايد: «يُجادِلُنا فِي قَوْمِ لُوطٍ^ إِنَّ إِبْراهِيمَ لَحَلِيمٌ أَوَّاهٌ مُنِيبٌ‌؛ درباره قوم لوط با ما مجادله مى‌كند^ همانا ابراهيم، بردبار و نرم‌دل و بازگشت‌كننده [به سوى خدا] است».[١] خداوند، بردبارى و شفاعت و مجادله وى را درباره قوم لوط، كه كفر (ناسپاسى) آنان به آنجا رسيده بود كه كيفرشان زود فرا رسيد، ستوده است.

آيا نديده‌اى كه در ميان روايات مربوط به پيامبر ٦ كه پيشواى اهل جلالت است، چنين آمده كه هرگاه قوم كافر، ايشان را آزار مى‌داد و آزار را به نهايت مى‌رساند، پيامبر ٦ مى‌گفت: «خدايا! قوم مرا ببخشاى. آنان نادان‌اند»؟

آيا حديث عيسى ٧ را نديده‌اى كه: «همچون خورشيد باش كه بر نيك و بد، يكسان مى‌تابد»؟ و سخن پيامبرمان را نديده‌اى كه: «نيكى‌

[١] هود: آيه ٧٥.