ماه خدا - چ سوم - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٨٢٩ - ب دعاهاى شب قدر

تو فروغ فروغ‌ها و پروردگار پروردگارانى. تو بر همه چيز، احاطه دارى. منزّه است آن كه چيزى همچون او نيست، و او شنواى بيناست. منزّه است آن كه اين گونه است و جز او چنين نيست».

سپس هر چه خواستى دعا مى‌كنى و از او مى‌خواهى.

٧٢٢. المصباح: در اين شب (شب بيست و سوم) و در شب نوزدهم و شب بيست و يكم، دعايى را بخوان كه امام سجّاد ٧ در شب‌هاى طاق، ايستاده و در ركوع و سجود مى‌خوانْد:

«خداوندا! بنده كوچكِ خوار توام. براى خود، مالك [هيچ‌] سود و زيانى نيستم و بدى را از خود نمى‌توانم دفع كنم. اين را بر ضدّ خودم گواهى مى‌دهم و در پيشگاه تو به ضعف توانم و ناچارى‌ام اعتراف مى‌كنم. پس بر محمّد و خاندانش درود فرست و به آن آمرزشى كه در اين شب به من و همه مردان و زنان مؤمن، وعده داده‌اى، وفا كن و آنچه را به من داده‌اى، كامل ساز، كه من بنده بينوا و شكسته‌بال و ناتوان و نيازمند و خوار تو هستم!

خداوندا! در آنچه به من سپرده‌اى مرا به فراموشىِ يادت دچار مكن؛ و در آنچه عطايم كرده‌اى، از احسانت غافلم مساز؛ و از اجابت خويش، هر چند دير، مأيوسم مگردان، در خوشى و رفاه باشم يا در رنج، در سختى باشم يا آسايش، در تن‌درستى باشم يا بلا، و يا در گرفتارى باشم يا در برخوردارى از نعمت! همانا تو شنواى دعايى».

٧٢٣. امام صادق ٧: [در شب قدر چنين‌] مى‌گويى:

«خداوندا! در آنچه حكم مى‌رانى و مقدّر مى‌كنى از آن امر حتمى، و در آن كار حكمت‌آميزى كه در شب قدر فيصله مى‌دهى، از آن قضايى كه برنمى‌گردد و عوض نمى‌شود، اين را مقرّر فرما كه مرا امسال از حاجيان خانه خودت قرار