ماه خدا - چ سوم - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٦٧٩ - ب دعاهاى بيست ركعت

«خداوندا! همه ستايش، از آنِ توست؛ همه پادشاهى، براى توست؛ همه خير، در دست توست؛ همه كارها، نهان و آشكارش، به تو باز مى‌گردد و تو پايانِ همه امورى.

خداوندا! از تو همه خير را مى‌طلبم و به درگاهت از همه بدى‌ها پناه مى‌برم.

خداوندا! بر محمّد و خاندان محمّد درود فرست و مرا به تقدير خويش راضى ساز و آنچه را مقدّر كرده‌اى، برايم مبارك كن تا آن كه تعجيل را در آنچه به تأخير انداخته‌اى و تأخير را در آنچه جلو انداخته‌اى، دوست نداشته باشم.

خداوندا! از نعمت خويش بر من گشايشى بده و بركت خود را روزى‌ام كن و مرا در طاعت خويش به كار گير و آنگاه كه مهلتم به پايان مى‌رسد، مرا در راه خودت بميران و كارم را به جز خودت مسپار و دلم را پس از آن كه هدايتم كردى، به بيراهه مكشان و مرا از پيش خودت رحمتى عطا كن! همانا تو بسيار بخشنده‌اى ...».

[١٩ و ٢٠] سپس دو ركعت نماز مى‌خوانى و آنچه را از خطّ جدّم ابو جعفر طوسى (به روايت از امام صادق ٧ نقل) كرده‌ايم، مى‌گويى، كه امام ٧ نام آن را «دعاى جامع» مى‌ناميد:

«به نام خداوند بخشنده مهربان. گواهى مى‌دهم كه جز خداوند، معبودى نيست؛ يكتايى بى‌شريك است. و گواهى مى‌دهم كه محمّد، بنده و فرستاده اوست. ايمان آوردم به خداوند و به همه فرستادگان خدا و به همه آنچه به تمام پيامبران الهى نازل شده است، و به اين كه وعده خدا و ديدار او درست است، و خداوند راست گفته و پيامبران، ابلاغ كرده‌اند. و سپاس، از آنِ خداى پروردگار جهانيان است. و منزّه است خداوند، تا هرگاه كه چيزى خدا را تسبيح گويد؛ و همان گونه كه خداوند دوست دارد، تسبيحش گويند. خدا را سپاس، تا هرگاه كه چيزى خدا را سپاس گويد؛ و همان گونه كه خداوند دوست دارد، سپاسش گويند. معبودى جز خدا نيست؛ تا هرگاه كه چيزى به يكتايى‌اش گواهى دهد؛ و همان گونه كه خدا دوست دارد، يكتايش دانند. خدا بزرگ‌تر است، تا هرگاه كه چيزى خدا را بزرگ شمارد؛ و همان گونه كه خدا دوست دارد، بزرگش شمارند.