ماه خدا - چ سوم - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٦٧٥ - ب دعاهاى بيست ركعت

مايه پند ديگرى سازى؛ و پناه مى‌برم به تو كه با وجود آنچه به من داده‌اى، كسى از من سعادتمندتر باشد؛ و پناه مى‌برم به تو كه خود را در پى آنچه قسمتم نكرده‌اى يا آنچه قسمتم كرده و يا روزى‌ام كرده‌اى، به زحمت اندازم. پس مرا از پيش خودت، روزىِ حلال و پاك همراه با آسانى و تن‌درستى عطا كن!

و پناه مى‌برم به تو از هر چه ميان من و تو فاصله اندازد يا مرا از تو دور سازد، يا مايه كاهش بهره‌ام نزد تو گردد و يا روى بزرگوار تو را از من برگرداند؛ و پناه مى‌برم به تو كه خطايم يا ستمم يا جرمم، يا اسرافم بر خويش يا پيروى از هواى نفْس و به كارگيرى شهوتم، بين من و آمرزش و خرسندى و پاداش و عطا و بركات تو و وعده زيبا و نيكى كه بر خود قرار داده‌اى، فاصله اندازد ...».

[١٣ و ١٤] سپس دو ركعت نماز مى‌خوانى و آنچه را از خطّ جدّم ابو جعفر طوسى (به روايت از امام صادق ٧) نقل نموده‌ايم مى‌گويى:

«خداوندا! از تو مى‌خواهم به موجبات آمرزش و رحمت حتمى‌ات، سلامت از هر گناه را و بهره‌مندى از هر نيكى و كاميابى به بهشت و نجات از آتش را.

خداوندا! دعاكنندگان، تو را خواندند. من هم تو را خواندم. درخواست‌كنندگان از تو خواستند. من نيز از تو خواستم. جويندگان از تو طلبيدند. من هم به درگاهت خواسته آوردم.

خداوندا! تو اعتماد و اميدى؛ و نهايت خواستن (شوق) و دعا در سختى و آسودگى، به سوى توست.

خداوندا! بر محمّد و خاندان محمّد درود فرست و يقين را در دلم، روشنايى را در ديده‌ام، خيرخواهى را در سينه‌ام و ياد شبانه‌روزى‌ات را بر زبانم قرار بده و روزىِ گسترده و بى‌منّت و مانع را روزى‌ام كن و در آنچه‌