ماه خدا - چ سوم - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٥٨٩ - ٥/ ٣ «دعاى مُجير» براى ايّام البيضِ ماه رمضان

عادل! والايى تو، اى صاحب نعمت! ما را از آتشْ پناه بده، اى پناه‌دهنده! منزّهى تو، اى صاحب لطف! والايى تو، اى باشرافت! ما را از آتشْ پناه بده، اى پناه دهنده! منزّهى تو، اى پروردگار! والايى تو، اى حق! ما را از آتشْ پناه بده، اى پناه‌دهنده! منزّهى تو، اى صاحب مجد! والايى تو، اى يگانه! ما را از آتشْ پناه بده، اى پناه‌دهنده! منزّهى تو، اى بخشاينده! والايى تو، اى انتقام‌گيرنده! ما را از آتشْ پناه بده، اى پناه‌دهنده! منزّهى تو، اى گسترده (رحمت)! والايى تو، اى گستراننده (هستى)! ما را از آتشْ پناه بده، اى پناه‌دهنده! منزّهى تو، اى صاحب رأفت! والايى تو، اى مهرورز! ما را از آتشْ پناه بده، اى پناه‌دهنده! منزّهى تو، اى يگانه! والايى تو، اى يكتا! ما را از آتشْ پناه بده، اى پناه‌دهنده! منزّهى تو، اى جزادهنده! والايى تو، اى فراگير! ما را از آتشْ پناه بده، اى پناه‌دهنده! منزّهى تو، اى عهده‌دار! والايى تو، اى دادگر! ما را از آتشْ پناه بده، اى پناه‌دهنده! منزّهى تو، اى روشنگر! والايى تو، اى استوار! ما را از آتشْ پناه بده، اى پناه‌دهنده! منزّهى تو، اى نيكى‌كننده! والايى تو، اى مهربان! ما را از آتشْ پناه بده، اى پناه‌دهنده! منزّهى تو، اى ره‌يافته! والايى تو، اى راهنما! ما را از آتشْ پناه بده، اى پناه‌دهنده! منزّهى تو، اى نور! والايى تو، اى روشنى‌بخش! ما را از آتشْ پناه بده، اى پناه‌دهنده! منزّهى تو، اى ياور! والايى تو، اى ياريگر! ما را از آتشْ پناه بده، اى پناه‌دهنده! منزّهى تو، اى صبرپيشه! والايى تو، اى شكيبا! ما را از آتشْ پناه بده، اى پناه‌دهنده! منزّهى تو، اى شمارنده! والايى تو، اى پديدآورنده! ما را از آتشْ پناه بده، اى پناه‌دهنده! منزّهى تو، اى بى‌عيب! والايى تو، اى داور! ما را از آتشْ پناه بده، اى پناه‌دهنده! منزّهى تو، اى پناه‌دهنده! والايى تو، اى پناهگاه! ما را از آتشْ پناه بده، اى پناه‌دهنده! منزّهى تو، اى شكافنده! والايى تو، اى حاضر! ما را از آتشْ پناه بده، اى پناه‌دهنده! منزّهى تو، اى صاحب عزّت و زيبايى! خجسته‌اى تو، اى صاحب قدرت و شكوه! منزّهى تو. «معبودى جز تو نيست. منزّهى تو. من از ستمگران بوده‌ام. پس، او را اجابت كرديم و او را از اندوه رهانديم و اين گونه، مؤمنان را نجات مى‌بخشيم».

و درود خدا بر محمّد و همه خاندانش باد و ستايش، از آنِ خداوند، پروردگار جهانيان است. و خداوند، ما را بس است و خوب عهده‌دارى است و هيچ قدرتى و نيرويى نيست، مگر به خداوند والاى بزرگ.