چيز و داناى هر چيز و انتهاى آن. اللّه أكبر، تدبيركننده كارها، برانگيزنده خفتگان گورها، پذيرنده عمل‌ها، آشكاركننده نهان‌ها، عيان‌كننده رازها. سرانجام و بازگشت هر چيز، به سوى اوست. اللّه أكبر، فرمان‌روايى‌اش بزرگ است، قدرتش استوار است، زنده‌اى كه نمى‌ميرد. اللّه أكبر، هميشگىِ بى‌زوال. پس هرگاه كارى را حتمى كند، به آن مى‌گويد:" باش"، پس مى‌شود».

سپس تكبير گفته، ركوع و دو سجده مى‌كنى. اينها، هفت تكبير: اوّل آنها، آغازگر نماز و آخر آنها، تكبير ركوع است. و در ركوع خود مى‌گويى (سه بار):

«دل و گوش و چشم و موى و پوست من و هر چه زمين از من بر دوش مى‌كشد (همه اعضايم)، براى خداوند كه پروردگار جهانيان است خاشع‌اند. پروردگار بزرگ من، منزّه است و به تسبيح او مشغولم». اگر دوست داشتى كه بيش از سه بار بگويى، بيفزاى.

سپس سرت را از ركوع برداشته، راست مى‌ايستى و پشت خود را صاف مى‌گيرى و مى‌گويى:

«ستايش، از آنِ خداوند است، و نيرو، بزرگى، قوّت، ارجمندى، حكومت، فرمان‌روايى، اقتدار و بزرگى و هر چه در شب و روزْ ساكن است، از آنِ خداوند، پروردگار جهان، است و شريكى ندارد».

سپس به سجده مى‌روى و در سجود خويش مى‌گويى:

«چهره پوسيده فانى و خطاكار و گنهكار من، براى ذات باقى و ابدى و هميشگى و ارجمند و حكيم تو سجود مى‌كند. نه روى‌گردان است و نه خسته مى‌شود و نه خود را بزرگ مى‌بيند و نه گردنكشى دارد؛ بلكه بينوا، نيازمند، هراسان، و پناهجو، بنده، خوار، ناچيز، و كوچك است. منزّهى تو. به ستايشت مشغولم، از تو آمرزش مى‌خواهم و به درگاهت توبه مى‌كنم».

سپس تسبيح گفته، سرت را بلند مى‌كنى و مى‌گويى:

«خداوندا! بر محمّد، على، فاطمه، حسن، حسين و امامان، درود فرست و مرا بيامرز و بر من ترحّم كن و مرا در دنيا و آخرت از محمّد و خاندان محمّد جدا مكن و مرا با آنان و در جمع آنان و در گروه آنان و از نزديكان آنان قرار بده، آمين، اى پروردگار جهانيان!».

سپس سجده دوم را انجام داده، همان را كه در سجده اوّل گفتى، مى‌گويى، و چون به ركعت دوم ايستادى، مى‌گويى:

«به پيشگاه خداوند، از هر قدرت و نيرويى، بيزارى مى‌جويم. هيچ قدرت و