اى آن كه با نيكى و تفضّل بر بندگانش و غرقه كردن آنان در درياى احسان و بزرگوارى‌اش، ستوده بندگانش گشته است! چه آشكار است نعمت تو ميان ما و چه سرشار است احسان تو بر ما و چه ويژه است نيكى تو براى ما. ما را به دين برگزيده خودت و آيين پسنديده خويش و راهى كه هموار ساختى، رهنمون گشتى و براى راهى كه ما را مقرَّب تو سازد و به كرامتت برساند، بينايمان ساختى.

خداوندا! تو از جمله آن وظايفِ برگزيده و واجبات ويژه خويش، ماه رمضان را قرار دادى؛ ماهى كه آن را از ماه‌هاى ديگر ويژه ساختى و در ميان همه زمان‌ها و روزگاران، آن را برگزيدى و بر همه اوقات سال، آن را برتر ساختى، با قرآن و نورى كه در آن فرو فرستادى و ايمانى كه در آن افزودى و روزه‌اى كه در آن واجب كردى و عبادت و نمازى كه بر آن تشويق فرمودى و شب قدرى را (كه بهتر از هزار ماه است) در آن بزرگ داشتى.

سپس ما را به وسيله آن بر امّت‌هاى ديگر و بر آيين‌هاى ديگر، با فضل آن برگزيدى. از اين رو، روزش را به فرمانت روزه داشتيم و شبش را به يارى‌ات به عبادت برخاستيم، در حالى كه با اين روزه‌دارى و عبادتش، خود را در معرض رحمتى قرار داديم كه برايمان فراهم آوردى و سببى يافتيم تا به پاداشت برسيم. تويى كه بر هر چه در اين ماه از آستانت بجويند، توانايى و به هر چه از احسانت از تو بخواهند، بخشنده‌اى و به هر كه خواستار نزديكى به تو باشد، نزديكى.

اين ماه، در ميان ما، ستوده مانْد و با ما به نيكى همنشينى كرد و برترين سودهاى جهانيان را به ما رساند، و چون وقتش پايان يافت و مدّتش سر آمد و شمارَش به آخر رسيد، از ما جدا شد. اينك از آن خداحافظى مى‌كنيم، همچون خداحافظى با كسى كه فراقش بر ما سخت است و رخت بر بستن آن ما را اندوهگين و وحشت‌زده مى‌كند و عهدى نگه داشتنى و احترامى مراعات‌كردنى و حقّى اداشدنى بر دوش ما مى‌نهد. پس، اين گونه مى‌گوييم:

بدرود، اى برترين ماه خدا و اى عيد اولياى خدا!

بدرود، اى گرامى‌ترين اوقات همراه و اى بهترين ماه در ميان روزها و ساعت‌ها!