ندارى، و اى آن كه از بخششْ پشيمان نمى‌شوى، و اى آن كه بنده‌ات را برابر كرده‌اش پاداش نمى‌دهى [و بيشتر مى‌دهى‌]! نعمت‌بخشى تو آغازگرانه است و بخشايشت، از روى تفضّل و احسان. كيفر تو عدالت است و داورى‌ات بهترين. اگر عطا كنى، آن را به منّت نمى‌آميزى و اگر محروم كنى، ندادنت از روى تجاوز نيست. هر كه سپاست گويد، پاداشش مى‌دهى، در حالى كه شكرگزارى او نيز با الهام توست و هر كه ستايشت كند، جزايش مى‌دهى، با اين كه تو او را آموخته‌اى كه ستايشت كند.

بر گناه كسى پرده مى‌افكنى كه اگر مى‌خواستى، رسوايش مى‌كردى و بر كسى بخشش مى‌كنى كه اگر مى‌خواستى، محرومش مى‌ساختى، در حالى كه هر دو از سوى تو شايسته رسوا ساختن و محروم كردن‌اند، جز آن كه تو كارهايت را بر تفضّل بنا نهاده‌اى و قدرتت را بر گذشتْ جارى ساخته‌اى. با هر كه نافرمانى‌ات كند، با بردبارى برخورد كرده‌اى و هر كه را قصد ستم بر خويشتن كند، با بردبارى‌ات مهلت داده‌اى تا باز گردد. و از كيفرشان چشم مى‌پوشى تا توبه كنند، تا هر كس از آنان كه هلاك مى‌شود، با خواسته تو نباشد و هر كه بدبخت مى‌شود، با نعمت تو شقاوت نيابد، مگر پس از عذرآورى طولانى و تمام شدن حجّت بر وى. اين، از بزرگوارى بخشايش توست، اى كريم، و احسانى از مهربانى توست، اى بردبار!

تويى آن كه براى بندگانت درى به سوى بخشايشت گشوده و نام آن را «توبه» گذاشته‌اى و بر آن در، راهنمايى از وحى خود گمارده‌اى تا آن را گم نكنند و فرموده‌اى اى كه نامت خجسته است: «به درگاه خدا توبه‌اى راستين كنيد. باشد كه پروردگارتان خطاهايتان را بپوشاند و شما را وارد بهشت‌هايى كند كه از زير درختانش نهرها جارى‌اند، در روزى كه خداوند، پيامبر و مؤمنانِ همراهش را خوار نمى‌سازد. نورشان پيشاپيش آنان و از سمت راستشان جلو مى‌رود. مى‌گويند: پروردگارا! نور ما را براى ما كامل كن و ما را بيامرز! همانا تو بر هر چيز، توانايى». پس، آن كه پس از گشوده شدن اين در و با وجود راهنما، از ورود به اين خانه غافل شود، چه عذر و بهانه‌اى دارد؟

تويى آن كه بهاى معامله با بندگانت را به سود آنان افزوده‌اى تا در اين داد و ستد با تو، به آنان سود برسانى و در ورود به آستان تو كاميابشان كنى و از تو افزون يابند. تو خود فرموده‌اى اى كه نامت خجسته و ذاتت والاست: «هر كس كار نيك انجام دهد، پاداش او ده برابر است و هر كه كار بد كند، جز