ماه خدا - چ سوم - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٨٥١ - ج تأكيد بر نماز و دعا در آن شب و نيز روزِ آن

اوّل، «حمد» و سوره «إنّا أنزلناه»، و در ركعت دوم، «حمد» و سوره «قل هو اللّه أحد» را خواند.

چون از تسبيح و حمد و ستايش و ثناى الهى فارغ شديم و بر پيامبر خدا درود فرستاديم و براى همه زنان و مردان مؤمن و مسلمان، از اوّلين و آخرين، دعا كرديم، امام ٧ به سجده افتاد. ساعتى، من از او جز نَفَس نمى‌شنيدم. سپس شنيدم كه مى‌گفت:

«معبودى جز تو نيست، دگرگون‌كننده دل‌ها و ديده‌هايى. معبودى جز تو نيست، آفريدگار خَلقى، بى‌آن كه نيازمند باشى. معبودى جز تو نيست، آغازگر آفرينشى و از فرمان‌روايى‌ات چيزى كم نمى‌شود. معبودى جز تو نيست، برانگيزاننده خفتگان در گورهايى. معبودى جز تو نيست، تدبيركننده كارهايى. معبودى جز تو نيست، داور روز جزايى و در هم شكننده جبّارانى.

معبودى جز تو نيست، جارى‌سازنده آب در صخره سختى. معبودى جز تو نيست، جارى‌كننده آب در گياهى. معبودى جز تو نيست، پديدآورنده طعم ميوه‌هايى. معبودى جز تو نيست، شمارنده تعداد قطره‌ها و باران ابرهايى. معبودى جز تو نيست، شمارنده تعداد آنچه بادها در هوا مى‌برند، هستى. معبودى جز تو نيست، شمارنده آنچه از تر و خشك در درياست، هستى. معبودى جز تو نيست، شمارنده هر چيزى هستى كه در تاريكى درياها و طبقات خاك مى‌جنبد.

تو را به آن نامت مى‌خوانم كه خود را بدان ناميده‌اى، يا در علم غيب نزد خودت آن را برگزيده‌اى و تو را به هر نامى مى‌خوانم كه هر يك از آفريدگانت، از پيامبر يا صدّيق يا شهيد، يا يكى از فرشتگانت تو را به آن اسم ناميده‌اند، و تو را به آن نامت مى‌خوانم كه هرگاه بدان خوانده شوى، اجابت مى‌كنى و چون به آن نام از تو چيزى بخواهند، مى‌دهى.

و تو را مى‌خوانم به حقّى كه بر محمّد و خاندان او دارى كه درود تو و بركاتت بر آنان باد و به حقّ آنان كه آن را بر خود حتمى ساخته‌اى و از احسان خود به آنان بخشيده‌اى، كه بر بنده و فرستاده‌ات، محمّد، درود فرستى؛ آن كه به اذن تو دعوتگر به سوى تو بود و چراغ نورافشان تو در ميان‌