ملكوت آسمان‌ها و زمين است، و به آن نامى كه آسمان‌ها و زمين براى آن تابان گشتند و به آن نامى كه به سبب آن خورشيد، فروزان شد و ماه تابيد و درياها به سبب آن در هم متراكم شدند و كوه‌ها به سبب آن استوار گشتند، و به آن نامى كه عرش و كرسى به سبب آن برپا شد و به نام‌هاى گرامى، مقدّس پنهان و اندوخته در علم غيبى كه پيش توست؛ تو را به همه اينها مى‌خوانم و مى‌خواهم كه بر محمّد و خاندانش درود بفرستى» و هر دعايى كه دوست داشتى، مى‌خوانى.

چون از دعا فارغ شدى، سجده كن و در سجده‌ات بگو:

«چهره فرومايه‌ام براى ذات بزرگوار پروردگارم سجده كرد. چهره ناچيزم براى ذات پروردگار عزيزم سجده كرد. اى بزرگوار، اى بزرگوار، اى بزرگوار! به حقّ بزرگوارى و بخشندگى‌ات، ستم و جرم و اسرافم را بر خويش بيامرز!».

سپس سر بردار و هر چه خواستى، دعا كن.

[٧١ و ٧٢] سپس دو ركعت نماز مى‌خوانى و آنچه را از يكى از دو امام باقر و صادق ٨ روايت شده، مى‌خوانى:

«خداوندا! تو را سپاس، با همه ستايش‌هايت بر همه نعمت‌هايت، تا آن كه ستايش به آنجا رسد كه تو دوست دارى و خرسند مى‌شوى.

خداوندا! خير تو و خير آنچه را اميد دارم، از تو مى‌خواهم و از شرّ آنچه مى‌پرهيزم و از شرّ آنچه نمى‌پرهيزم، به تو پناه مى‌برم.

خداوندا! بر محمّد و آل محمّد درود فرست و روزى‌ام را وسعت بخش و عمرم را طولانى كن و گناهم را بيامرز و مرا از كسانى قرار بده كه براى دين خودت از آنان يارى مى‌جويى، و ديگرى را جايگزين من مساز!».

[٧٣ و ٧٤] سپس دو ركعت نماز مى‌خوانى و مى‌گويى:

«خداوندا! بر محمّد و خاندان محمّد درود فرست و ما را از بيم خود، آنچه را ميان ما و نافرمانى‌هايت فاصله مى‌شود، عطا كن و به ما از فرمان‌بُردارى‌ات، آنچه ما را به سبب آن به بهشت مى‌رسانى و از يقين، آنچه مصيبت‌هاى دنيا را بر ما آسان مى‌سازد، عطا كن و ما را از گوش‌ها و چشم‌هايمان بهره‌مند ساز و ما را بر آن كه با ما دشمنى مى‌كند، پيروز كن و مصيبت ما را در دين ما قرار مده و دنيا را بزرگ‌ترين دل‌مشغولىِ ما مساز و آن كه را بر ما رحم نمى‌كند،