اى آن كه براى من از پدرم، مادرم و از همه مردم، بهتر است! بر محمّد و خاندان محمّد درود فرست و هم‌اكنون اين خواسته را برآور! همانا تو بر هر چيز، توانايى».

[٦٧ و ٦٨] سپس دو ركعت نماز مى‌خوانى و مى‌گويى:

«خداوندا! آمرزش‌خواهىِ با اصرار بر گناه، شومى است و آمرزش نخواستنم، با آن كه به بزرگوارى‌ات آگاهم، ناتوانى است. چه‌بسا با من به نعمت‌هايت دوستى مى‌كنى، با آن كه از من بى‌نيازى؛ و چه‌بسا من با گناهان با تو دشمنى مى‌كنم، با اين كه به تو نيازمندم.

اى آن كه هرگاه وعده دهد، وفا مى‌كند و چون تهديد كند، در مى‌گذرد! بر محمّد و خاندان محمّد درود فرست و شايسته‌ترينِ دو كار را با من كن؛ چرا كه بخشودن، شأن توست و تو مهربان‌ترينِ مهربانانى.

خداوندا! تو را مى‌خوانم، به حرمت آن كه از تو به تو پناه آورده و پناهنده به عزّت تو گشته و در سايه‌سار تو آرميده و به ريسمان تو چنگ زده است. اى فراوان‌بخشش، اى آزادكننده اسيران، اى آن كه خود را به سبب بخشندگى‌اش، وهّاب ناميده است! بر محمّد و خاندان محمّد درود فرست و براى من اى سرورم در كارم گشايش و راه برون‌رفت و روزىِ گسترده عطا كن، آن گونه كه مى‌خواهى و هرگاه كه خواستى و به هر چه و هرجا كه خواستى؛ چرا كه آنچه را بخواهى، هرگاه و هر گونه كه بخواهى، همان مى‌شود».

[٦٩ و ٧٠] سپس دو ركعت نماز مى‌خوانى و آنچه را از امام صادق ٧ روايت شده است، مى‌گويى:

«خداوندا! تو را به آن نامت كه در سراپرده شُكوه نوشته شده، مى‌خوانم و به آن نامت كه در سراپرده درخشندگى ثبت است، مى‌خوانم و تو را به آن نامت كه در سراپرده عظمت نوشته شده، مى‌خوانم، و تو را به آن نامت كه در سراپرده جلالْ نوشته شده، مى‌خوانم، و تو را به آن نامت كه در سراپرده عزّت نگاشته شده مى‌خوانم، و تو را به آن نامت كه در سراپرده قدرت نوشته شده، مى‌خوانم، و تو را به آن نامت كه در سراپرده نهان‌ها نوشته شده، مى‌خوانم؛ پيشينِ برتر، نيكِ شاداب، پروردگار فرشتگانِ هشتگانه و پروردگار عرش بزرگ.

و [تو را] به آن چشمى كه نمى‌خوابد، و به آن نام بزرگ‌تر بزرگ‌تر بزرگ‌تر، و به آن نام عظيم‌ترِ، عظيم‌ترِ، عظيم‌تر، آن نامى كه فراگيرنده‌