ماه خدا - چ سوم - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٦١٥ - نكته

٥٧٦. الكافى (به نقل از حلبى، از امام صادق ٧): «دهه آخر ماه رمضان كه مى‌شد، پيامبر خدا در مسجد، معتكف مى‌شد و براى او چادرى بافته شده از مو [ى چارپايان‌] برافراشته مى‌گشت. كمر [به عبادت‌] مى‌بست و بستر خود را جمع مى‌كرد».[١]

و برخى گفتند: از زنان نيز كناره مى‌گرفت.

امام صادق ٧ فرمود: «امّا كناره‌گيرى از زنان، نه».

نكته‌

سيّد ابن طاووس گويد:

كمال اعتكاف، آن است كه عقل و دل و اعضا را تنها براى عمل صالح، اختصاص دهد و آنها را در آستان خداى متعال و اراده مقدّس او نگه دارد و نيز با قيد و بندهاى مراقبت الهى، مقيّد سازد و آنها را از آنچه يك روزه‌دار خود را به نحو كامل از آنها نگه مى‌دارد، نگه دارد و بر احتياط روزه‌دار در روزه‌اش، معناى اراده‌شده از اعتكاف و همواره اقبال داشتن به سوى خدا و ترك اعراض از او، بيفزايد.

پس هرگاه معتكف، در راه‌هاى انوار عقل و دلش، خاطر را براى غير خدا رها سازد، يا عضوى را در غير اطاعت پروردگارش به كار گيرد، به همان اندازه كه غافل شود و يا كمال اوصاف را ناديده بگيرد، حقيقت كمال اعتكاف را تباه ساخته است.[٢]

ر. ك: ص ٣٦٥ (كارهايى كه بر استحباب آنها، تأكيد شده است/ اعتكاف).

[١] علّامه مجلسى گفته است:« جمع كردن بستر، كنايه از ترك آميزش و همخوابگى يا كاستن از خواب است. البتّه احتمال اوّل، قوى‌تر است و با اين سخن امام ٧ كه:« امّا كناره‌گيرى از زنان، نه» منافات ندارد؛ چون مقصود از اين كلام، كناره‌گيرى كلّى از زنان است، به نحوى كه نتوانند خدمت و گفتگو و همنشينى كنند»( ر. ك: مرآة العقول: ١٦/ ٤٢٦). شيخ طوسى در الاستبصار گفته است:« اين سخن امام صادق ٧ كه:" امّا كناره‌گيرى از زنان، نه"، معنايش گفتگو و همنشينى با زنان است، نه آميزش با زنان در حال اعتكاف؛ زيرا آنچه در حال اعتكافْ حرام است، همبستر شدن است، نه چيزهايى كه ياد كرديم».

[٢] الإقبال: ١/ ٣٥٧.