ماه خدا - چ سوم - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٥٩٣ - الف دعاهاى مشترك

٥٧١. المصباح: در هر شب از دهه آخر، بخوان آنچه را از امام صادق ٧ روايت شده كه آن امام، پس از نمازهاى واجب و مستحب مى‌گفت:

«خداوندا! حقّ آنچه را از ماه رمضان گذشته است، از سوى ما ادا كن و كوتاهىِ ما را در آن بيامرز و آن را قبول‌شده از ما تحويل بگير و ما را به سبب اسرافمان بر خويشتن، كيفر مكن و ما را از رحمت‌يافتگان، قرار بده و ما را از محروم‌شدگان قرار مده!».

٥٧٢. الإقبال (به نقل از مُرازِم): امام صادق ٧ در هر شب از دهه آخر مى‌گفت:

«خداوندا! در كتاب نازل‌شده‌ات فرموده‌اى: «ماه رمضان، كه در آن قرآن نازل شده است، براى هدايت مردم و نشانه‌هايى از هدايت و فرقان». پس، با قرآن كه در ماه رمضان نازل كردى، قدر آن را بزرگ داشته‌اى و آن را با شب قدر، ويژه ساخته‌اى و آن را از هزار ماه، بهتر قرار داده‌اى.

خداوندا! اين روزها، روزهاى ماه رمضان است كه گذشته است، و شب‌هاى آن است كه سپرى شده است، و بهره من از آن، همان شده است كه تو به آن، داناتر از من و شمارشگرتر به شمار آن از همگانى.

پس، تو را مى‌خوانم، به آنچه فرشتگان مقرّب و پيامبرانِ فرستاده و بندگان شايسته‌ات تو را به آن خوانده‌اند، كه بر محمّد و خاندان محمّد درود بفرستى و مرا از آتشْ برهانى و با رحمت خويش به بهشتم درآورى و با بخشايش و كَرَم خود بر من نيكى كنى و تقرّب جُستنم را بپذيرى و دعايم را مستجاب كنى و در روز ترس، با ايمنى از هر هراسى كه براى روز قيامت آماده كرده‌اى، بر من منّت نهى.