و جعفر بن مبشر در كتاب خود روايت كرده است به اسناد خود از ابى عبد اللَّه جدلى كه چون حضرت امير (ع) را هنگام ارتحال به عالم وصال شد، به حضرت امام حسن (ع) وصيّت فرمود كه اى فرزند! من درين شب از دار فنا رحلت خواهم كرد. مرا غسل بده و كفن درپوشان و حنوط كن از كافورى كه از بهشت آوردند و جدّت رسول خدا را به آن حنوط كردند و مرا در تابوت بگذار و هيچ يك از شما نزديك پيش تابوت ميائيد كه بى‌آنكه كسى بردارد برداشته خواهد شد، و وقتى كه جانب سر تابوت از زمين برخيزد، شما طرف ديگر را برداريد، و به هر طرف كه سر تابوت برود، از عقب آن برويد، و هر گاه طرف پيش تابوت ميل به زمين كند، شما طرف ديگر را بر زمين گذاريد؛ پس پيش آى- اى فرزند!- و بر من هفت تكبير بگو و اين جايز نيست از براى كسى بعد از من مگر از براى شخصى از فرزندان من كه در آخر الزّمان بيرون خواهد آمد و هر ناراستى كه در حق به هم رسيده است درست خواهد كرد و هر بدعتى كه در دين به هم رسيده است برطرف خواهد كرد؛ پس چون از نماز فارغ شوى، بر دور تابوت خطّى بكش و موضع تابوت را نشان كن؛ بعد از آن بجاى تابوت، قبرى از براى من بكن؛ پس لحد از براى من بساز و خواهى رسيدن به تخته‌اى كه پدرم، حضرت نوح (ع)، از جهت من در آنجا مقرّر ساخته؛ مرا بر روى آن تخته بگذار و هفت خشت بزرگ بر روى لحد بگذار و لحظه‌اى صبر كن؛ پس در قبر نظر كن كه مرا نخواهى ديد در لحد من.

و روايتى از ابن بابويه (ره) درين باب به ما رسيده است كه اظهر است درين معنى.

روايت كرده است به اسناد خود از امّ كلثوم، دختر حضرت امير المؤمنين (ع)، كه او گفت كه آخر سخنى كه پدرم به برادرانم، حضرت امام حسن و امام حسين- صلوات اللَّه عليهما-، گفت، اين بود كه اى فرزندان! چون من از دنيا رحلت نمايم مرا غسل دهيد و جسد مرا خشك كنيد از برد يمنى كه رسول خدا و فاطمه- صلوات اللَّه عليهما- را از آن خشك كرديد و مرا در تابوت گذاشته چيزى بر من بپوشانيد؛ پس نظر كنيد هر گاه پيش تابوت بلند شود عقب آن را برداريد. امّ كلثوم گويد كه بيرون آمدم كه تشييع جنازه پدر