فرحة الغری ت علامه مجلسی - سید بن طاووس - الصفحة ٢٠٨ - تعليقات
المكروه (١٠٧): مكروهات.
دفع عنّى (١٠٧): از من دور گردانيد.
أدخلنى ... (١٠٧): مرا درآورد در ...
صفوة عباده (١٠٤): بندگان خاص خود.
المذلّة و الأذى (١٠٤): مشقتها و آزارها.
يعمّرون قبوركم (١٠٤): ايشان عمارتكنندگان قبور شمااند.
تقرّبا ... إلى اللّه و مودّة ... لرسوله (١٠٥): از جهت رضاى خدا و محبّت رسول او.
عمّر (١٠٥): معمور و آبادان دارد.
خرج من ذنوبه (١٠٥): از گناهان پاك شده باشد.
ابشر (١٠٥): خوشحال باشد.
النّعيم (١٠٥): نعمتهاى بسيار.
لا خطر على قلب بشر (١٠٥): نه در خاطر كسى خطور كرده باشد.
حثالة من الناس (١٠٥): جمعى از اراذل مردمان و بدترين خلق خدا.
يعيّرون (١٠٥): سرزنش كنند.
لا نالتهم شفاعتى (١٠٥): ايشان را شفاعت نخواهم كرد.
ما أجفاكم! (١٠٦): چه بسيار جفاكاريد شما ...
تعدل ... (١٠٦): برابر است با ...
قبلكم (١٠٦): نزد شمايند.
نزورهما فنكثر (١٠٦): زيارت مىكنم و بسيار زيارت مىكنم.
السّماء الدنيا (٥٦): آسمان اوّل.
شرّفها (٥٦): آن را مشرّف ساخت.
البيت الحرام (٥٦): خانه با حرمت و عزّت يعنى كعبه معظّمه. [از ق افتاده است؛ نگر: ن، ص ٢٧].