فرحة الغری ت علامه مجلسی - سید بن طاووس - الصفحة ٢٠٦ - تعليقات

رهبا (الفقيه): از روى ... رهبت و ترس از عقاب.

لا تقفنى ... موقفا ... (الفقيه): چنان مكن كه ... مرا بدارى در جايى ...

تفضحنى (الفقيه): رسوا گردانى مرا.

على رؤوس الخلائق (الفقيه): نزد خلايق.

توفّنى (الفقيه): مرا بميران.

على التّصديق بهم (الفقيه): با تصديق به ايشان.

خصصتهم (الفقيه): ايشان را مخصوص گردانيده‌اى.

اتّباع (الفقيه): متابعت.

تدنو من القبر (١٠٧): نزديك قبر مى‌روى.

ما استطعت (١٠٧): هرچه مقدورت باشد.

عزائم أمره (١٠٧): امورى كه واجب است اطاعت او در آن امور بحسب فعل يا ترك كه عبارت از واجبات و محرّمات باشد.

أصفيائك (١٠٨): برگزيدگان خودت.

ولد (١٠٨): ذريّت.

أنصار (١٠٨): مددكاران.

ما كنّا لنهتدى لو لا أن هدانا اللّه (١٠٧): اگر هدايت الهى نمى‌بود ما هدايت نمى‌يافتيم.

... اللّه وحده لا شريك له (١٠٧): واجب الوجود بالذّاتى كه در ذات و صفات يگانه است و او را شريكى در خداوندى و در ذات و صفات نيست. [بخشى از متن عربى در ق نيست‌].

بالحقّ (١٠٧): براستى.

متقرّب إليك (الفقيه): تقرب به تو مى‌جويد.

كلّ مأتىّ (الفقيه): هركه را زيارت كنند.

خير مأتىّ (الفقيه): بهترين كسان ... كه به نزد او روند.