فرحة الغری ت علامه مجلسی - سید بن طاووس - الصفحة ١٧٩ - تعليقات

١٣٢/ ١٦ هفتصد/ چنين است در اعظم. مرعشى: «هفتصد».

١٣٢/ ١٨ دار الشّفا/ در متن عربى (ق، ص ١٥٦) بوضوح عبارت «البيمارستان» آمده؛ ولى مرحوم علّامه مجلسى در ترجمه «دار الشّفا» مرقوم فرموده؛ ظاهرا از اين باب كه در روزگار صفوى «دار الشّفا» در لسان فارسى‌گويان اين حوزه از واژه پارسى نهاد «بيمارستان» متداول‌تر بوده است.

١٣٣/ ١٦ اى ياران ما/ چنين است در اعظم. در مرعشى «ما» كتابت نشده است.

ق (ص ١٦٠): «يا أصحابنا».

١٣٤/ ١٥ صداى عظيمى/ چنين است در اعظم. مرعشى: «صدايى عظيمى».

ضبط مرعشى برغم غرابت صورى، موجّه مى‌تواند بود.

١٣٤/ ٢٠ از بازو و پهلو و تمام طرف راستش/ چنين است در اعظم.

مرعشى: «از بازو و پهلو تمام برطرف راستش».

ق (ص ١٦١): «من عضده و جسمه [نسخه بدل: جنبه‌] و سائر شقه الأيمن».

١٣٥/ ٤ حسن بن زيد حسنى كه در طبرستان خروج كرد/ چنين است در اعظم.

مرعشى: «حسن بن زيد حسينى كه در طبرستان خروج كرد كه».

سيّد عبد الكريم بن طاوس- رضى اللَّه عنه و أرضاه- در خاتمه نقل ديگرى از اين ماجرا، ذيل نام «الحسن بن زيد بن محمّد بن اسماعيل بن الحسن بن زيد بن الحسن بن على بن ابى طالب ٧ المعروف بالداعى بطبرستان»، آورده:

«أقول: هذا الحسن بن زيد صاحب الدّعوة بالرى قتله مرداويج ملك بلادا كثيرة». (نگر: ن، ص ١٤٠؛ نيز سنج: ق، ص ١٦٢- كه قدرى تفاوت دارد).

١٣٥/ ٦ محمّد بن علىّ بن رحيم، علىّ بن رحيم، حسين بن رحيم/ ضبط اين نامها در متن ما، موافق است با اعظم. مرعشى اين نامها را به ترتيب چنين ضبط كرده است: «محمّد بن علىّ بن دجيم»، «علىّ بن دجيم»، «حسين بن دجيم».