عباس كه مى‌گفت: رسول خدا صلّى اللَّه عليه و اله فرمود: ذكر خدا (و ياد كردن او) عبادت است و ياد كردن من عبادت است، و ياد كردن على عبادت است، و ياد كردن امامان از فرزندان او عبادت است، و سوگند به آنكه مرا به پيغمبرى برانگيخته و بهترين مردمان قرارم داده، وصىّ من بهترين اوصياء است، و به درستى كه او حجت خداست بر بندگانش، و خليفه او بر خلقش مى‌باشد، و امامان راهنما پس از من از فرزندان او هستند، به خاطر آنها خداوند عذاب را از اهل زمين باز دارد، و به وجود ايشان آسمان را نگهدارد از اينكه جز به اذن او بر زمين فرود آيد، و به سبب آنها كوهها را نگهدارد از اينكه مردم را به اضطراب اندازد، و به بركت آنها خلقش را به وسيله باران سيراب كند، و به واسطه ايشان گياه را بروياند، اينان به راستى اولياى خدا و به درستى جانشينان من هستند، شماره آنها شماره ماههاست كه دوازده ماه است، و عددشان به عدد نقيبان موسى بن عمران است، سپس حضرت اين آيه را تلاوت فرمود: «سوگند به آسمانهايى كه داراى برجها است، سوره بروج آيه ١» آنگاه فرمود: اى پسر عباس! آيا پندارى كه خداوند به آسمان داراى برجها سوگند ياد فرموده و مقصودش همين آسمانها و برجها است؟ عرض كردم: اى رسول خدا پس‌