محمد به فرزندش جعفر و جعفر به فرزندش موسى و موسى به فرزندش على و على به فرزندش محمد؛ و محمد به فرزندش على و على به فرزندش حسن، و حسن به فرزندش قائم بسپارد، سپس امام ايشان (يعنى مردم) به مقدارى كه خدا بخواهد غايب و پنهان شود، و براى او دو غيبت است، يكى طولانى‌تر از ديگرى است، سپس حضرت به جانب ما توجّه فرموده و در حالى كه صداى مباركش را بلند كرده بود، فرمود: بپرهيزيد آن زمانى كه مردمان پنجمين فرزند هفتمين فرزند مرا نيابند. على ٧ گويد: من عرض كردم: پس از غيبت او چه مى‌شود؟ فرمود:

صبر كند تا آنگاه كه خداوند او را اجازه خروج دهد، پس از (مملكت) يمن از دهى كه به آن كرعه گويند بيرون آيد، بر سرش عمامه‌اى است و زرهى بر تن و شمشير من ذو الفقار را به كمر بسته است، و يك نفر فرياد مى‌زند: اين مهدى خليفة اللَّه است پيروى او كنيد زمين را پر از عدل و داد كند چنانچه از ستم و بيدادگرى پر شده است، و اين هنگامى است كه دنيا هرج و مرج شده و هر كس بر ديگرى شبيخون زند (و همديگر را غارت كنند) نه بزرگ بر كوچك و نه زورمند بر