او را موسى نامد، و او است اعتمادكننده بر خدا و دوست دارنده او؛ و از صلب او فرزندش را بيرون آورد و او را نزد خود على نامد، و اوست راضى به خداى تعالى و خواننده به سوى او، و از صلب او فرزندش را خارج كند و او را نزد خود محمد نامد، و اوست ترغيب‌كننده در باره خداوند و دفاع‌كننده از حرم او، و از صلب او فرزندش را خارج كند و او را نزد خود على نامد، و او بى‌نيازشونده به خدا و ولىّ اوست، سپس از صلب او فرزندش را بيرون آورد و او را نزد خود حسن نام نهد، و او مؤمن به خدا است و به سوى او راهنمايى كند، و از صلب او كلمه حق، و زبان راستگو؛ و ظاهركننده حق و حجت خدا بر خلق را بيرون آورد، او را غيبتى است طولانى، و خدا به سبب او اسلام و اهلش را پيروز كند و كفر و اهل آن را محو و نابود سازد.[١]

أبو الحسن (كه يكى از راويان حديث است) از ابى سلمه روايت كند كه گفت: وارد شدم بر عايشه و او غمناك بود، به او گفتم: اى ام المؤمنين چه چيز تو را غمناك و محزون كرده است؟ گفت: مرگ‌

[١] كفاية الأثر: ١٨٨.