روى خدا و پيغمبرش و بترسيد خدا را كه خدا شنونده و داناست؛ سوره حجرات، آيه ١» پس در چنين موردى به طور قطع حكم براى خداى سبحان و رسول اوست، و قصه امامت امير المؤمنين ٧ را پيغمبر صلّى اللَّه عليه و اله بدان تصريح فرموده، و ده هزار مرد گواه آن بوده‌اند، چنانچه حضرت صادق ٧ فرمود كه قصه غدير خم در حضور جمع كثيرى از حاجيان و غير ايشان بوده پس در چنين موردى جايى براى اجتهادى و مجتهد باقى نمى‌ماند؟

اگر از اين مطلب روشن و صريح هم صرف نظر كنيم و به طورى كه شما گفتيد بگوييم در آن زمان هم اهل حلّ و عقدى بوده است، مى‌گوييم كه اجتماع چنين جمعيتى و حضورشان در زمان بيعت ابو بكر محال بوده زيرا چگونه ممكن است با پراكندگى آنها در اطراف عالم و آن وقت كم و آن وضع مشكل اينها اجتماع كنند و به امامت ابو بكر تن در دهند، پس هر كه چنين ادعايى كند ادعاى باطلى كرده زيرا محال است.

و اما اگر مقصود از اجماع، اجماع اهل مدينه است گوييم اهل مدينه يك دسته كمى از تمامى‌